13 Οκτ 2009

Στο τρένο...

Τον τελευταίο καιρό για πολλούς και διάφορους λόγους έχω επιλέξει να πηγαινοέρχομαι στη δουλειά μου με το τρένο. Η διαδρομή που κάνω, μέσα στο βαγόνι, διαρκεί περίπου ένα τέταρτο και για μένα αυτό, σημαίνει ένα τέταρτο κλεισμένη στον κόσμο τον δικό μου, στη μουσική μου, στις σκέψεις μου και στα θέλω ή ΔΕΝ θέλω μου. Καμιά φορά όταν δεν αντέχω τον δικό μου κόσμο, παρατηρώ τον κόσμο των άλλων, των άγνωστων συνταξιδιωτών μου! Μου αρέσει να τους παρατηρώ, κοιτάζοντας τους κλεφτά μέσα από τα γυαλιά μου. Τις κινήσεις, τα βλέμματα, να «κρυφάκουω» τα τηλεφωνήματα τους, να προσπαθώ να φτιάχνω τις ιστορίες τους μέσα από τα δικά μου μάτια.
Όταν ακούω τη στάση μου ο κόσμός αυτός εξαφανίζεται και συνήθως δεν επανέρχεται στο μυαλό μου, εκτός αν πρόκειται για κάτι το οποίο μου έχει κάνει πραγματική εντύπωση, όπως εχθές, το απόγευμα που επέστρεφα...

Πρόλαβα το τρένο την τελευταία στιγμή και δε μπήκα στο τελευταίο βαγόνι που μπαίνω συνήθως. Μπήκα σ’ εκείνο που ήταν μπροστά μου, στάθηκα στο κέντρο ψάχνοντας να βρω να κρατηθώ από κάπου, ξαφνικά αντίκρισα το πρόσωπο μου στο τζάμι κι ένιωσα αποστροφή, μιας και ήμουν αγέλαστη, κουρασμένη, μουτρωμένη και απόμακρη.
Στην επόμενη στάση, έπιασα γωνία για να μη με βλέπω και μέσα στο βαγόνι μπήκε ένας υπερκινητικός νεαρός, γύρω στα 25, Ολυμπιακός(φορούσε βραχιόλια και καπέλο της ομάδας του). Γύρισα και τον κοίταξα, όπως κοιτάμε κάποιον που μπαίνει στο τρένο... αδιάφορα. Όμως καθώς γυρνούσα το κεφάλι μου από την άλλη, τον άκουσα να μιλάει στο κινητό δυνατά, χαρούμενα, αυθόρμητα σα να ήταν στο δωμάτιο του! Δεν έλεγε καλά το «ρ» και ήταν αστείος, έβγαλα τα ακουστικά μου – που με είχαν κουράσει – και έστησα αυτί!!!

Άκουσα ότι μιλούσε με ένα κορίτσι. Ο τρόπος που της μίλαγε είχε πολύ πλάκα, γιατί έβριζε, έκανε κινήσεις με τα χέρια του, της έλεγε για το σπίτι του, το δωμάτιο του, μια κάρτα που του είχε πάρει εκείνη. Παρ’ ότι έδειχνε κάπως «μπουνταλάς» έβγαζε μια φοβερή τρυφερότητα και χαρά. Κάποια στιγμή κάτι της είπε κι εκείνη από την άλλη άκρη της γραμμής άρχισε να γελάει. Εκείνος, ενώ μιλούσε ασταμάτητα, διέκοψε απότομα, αφήνοντας την να γεμίσει τα αυτιά του και την καρδιά του με τα γέλια της. Φάνηκε στο πρόσωπο του. Σταμάτησε ό,τι της έλεγε πριν και της είπε: «Μου αρέσει πολύ να σε ακούω να γελάς», δεν ξέρω τι του απάντησε κι εκείνος συνέχισε με διαφορετικό τόνο στη φωνή σε σχέση με πριν... «Αυτό δεν είναι το ωραίο; Να μπορούμε να κάνουμε τον άλλο να γελάει; Να γελάμε μαζί και να ακούμε ο ένας τι λέει στον άλλο; Και τι έγινε που θέλησες να είμαστε μόνο φίλοι; Αφού σε κάνω να γελάς και περνάμε καλά οι δυο μας... ωραία δεν είναι; Εγώ κατέληξα ότι μπορώ να το αντέξω και να μου αρέσει...»
Στην επόμενη στάση κατέβηκε. Δεν έμαθα ποτέ τη συνέχεια της κουβέντας τους.
Τι άλλο της είπε, τι του απάντησε εκείνη...
Βγήκα από τη γωνία και κοιτάχτηκα στο τζάμι, το πρόσωπο μου είχε αλλάξει όψη. Συνειδητοποίησα ότι είχα σκάσει χαμόγελο... κι ότι είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να υπάρχει κάποιος στη ζωή σου, που να μπορεί να σε κάνει να γελάς και να σε αγαπάει για αυτό που είσαι πραγματικά κι ας διαφέρει ο τρόπος της αγάπης του από τον δικό σου... γιατί τελικά αυτή η ζωή χωρίς αγάπη και χωρίς γέλια δεν παλεύεται!


Χαρταετός

Έσβησαν τα όνειρα, έσβησαν... έγινε πρωί
άνοιξε την πόρτα, άνοιξε... ήλιος να με δει

Ήρθες και στο δρόμο μου, φώτισε ο ουρανός
να η καρδιά μου πέταξε, κόκκινος χαρταετός

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί, μη μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου, στη σιωπή, κρύα θάλασσα, έρημο νησί


Άψυχα κορμιά στα χέρια μου, άχρηστα κλειδιά
δε μου μένει τίποτα... τίποτα δε μου φτάνει πια

Έλα ας περπατήσουμε, μακριά απ' το θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε, έχουμε όλο τον καιρό

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί...
Λόγια – Μουσική: Μανώλης Φάμελος

09 Οκτ 2009

Μοναξιά μου...

Προσπάθησα να σε ξεγελάσω
Να παίξω μαζί σου και να γελάσω
Έκανα πως δεν ήσουν εδώ
Έκανα πως δεν υπήρχες
Νόμιζα πως αν δε σου μιλούσα θα με ξέχναγες
Όμως εσύ τρύπωνες στα κενά μου
Μου θύμιζες την ύπαρξη σου κάθε φορά που ξεχνιόμουν
Εγώ απλά σε έπαυα από σκέψη
Σε στρίμωχνα κάτω από ουτοπίες του μυαλού
Γελούσα δυνατά εις βάρος σου
Σε πολεμούσα με αυταπάτες και δήθεν...
Σε έπαιρνα και σ’ έκρυβα κάτω από στοίβες με ρούχα
Όμως εσύ πάντα δυνατή δεν το έβαζες κάτω ποτέ
Τα όπλα μου δε σε πτοούσαν, αντιθέτως σε δυνάμωναν
Το γέλιο μου ήξερες πως ήταν αφρός δεν το φοβήθηκες
Πρέπει να παραδεχτώ πως ήσουν,
είσαι και θα παραμείνεις πολύ δυνατός αντίπαλος
Κι όσο κι αν δε σε κοιτώ
Όσο κι αν προσπαθώ να προχωρώ
Όσο κι αν προσπαθώ να σε ξεχνώ
Εσύ μένεις σταθερή στις αξίες σου
Αλλάζοντας πρόσωπα διαρκώς
Λες και θες να με μπερδεύεις, να με τρελαίνεις
άλλες φορές σ’ αποζητώ
άλλες σε μισώ
καμιά φορά σ’ ευχαριστώ,
αλλά τις πιο πολλές σε πολεμώ... ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ

02 Οκτ 2009

Σ' ερωτεύομαι θα πει...

Έρωτας ξέρεις τι θα πει
να με θέλεις στη σιωπή
να μιλάς με μια ματιά
να 'μαι μέσα σου φωτιά


Σ' ερωτεύομαι θα πει
κάτι ωραίο σαν ντροπή
Σ' ερωτεύομαι θα πει
να 'σαι μέσα μου ζωή

Θα 'ρθει μια νύχτα και θα δεις
το πεπρωμένο θα το γράψουμε
όπως θέλουμε εμείς
Μια νύχτα και θα δεις
στον έρωτα μαζί σου
θα 'μαι εγώ φωτιά,
Αγάπη μου
, φωτιά

Έρωτας ξέρεις τι θα πει
δυο καρδιές που 'χουν κοπεί
να χωρούν σε μια καρδιά
να κρατούν κρυφά κλειδιά

Σ' ερωτεύομαι θα πει
της ζωής μου ανατροπή
Σ' ερωτεύομαι θα πει
όλα γύρω μου γιορτή

Λόγια: Φίλιππος Γράψας
Μουσική – Τραγούδι: Σταύρος Σιόλας

ΥΓ: Τελικά πολύ μου αρέσει αυτό το τραγούδι!!!