ΧΑΝΩ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΟΥ...

Έχω να γράψω καιρό...

2012-02-03T13:56:00.000+02:00

Δενείναι ότι δεν έχω τι να γράψω, είναιμάλλον το ακριβώς αντίθετο, κι όμωςνιώθω την έμπνευσή μου ευνουχισμένη σανα μην υπάρχει... σήμερα είπα θα το πιέσωκαι που ξέρεις ίσως στο τέλος κάτι ναβγει.

Θαξεκινήσω να πω για της μέρας το γκρι,για το χιόνι, που όσο κι αν το περίμεναεκείνο δεν ήρθε ποτέ... ίσως και καλύτερα,τι να το κάνεις όταν έχει χαθεί κάθεδιάθεση παιχνιδιού απ' όλους.

Γενικάνιώθω παράξενα, νιώθω μοναξιά, νιώθωανασφάλεια, νιώθω σα να πατάω σε σαθρόέδαφος.

Οιμέρες περνάνε κι είναι σα να μην τιςέζησα ποτέ. Όταν πάω καμιά φορά να γράψωμε τα χέρια την σημερινή ημερομηνία,κουτσά στραβά πετυχαίνω τη μέρα και τομήνα και στη χρονιά σημειώνω πάνταλάθος, πότε γράφω 2005, πότε 2007 αλλά ποτέ2012 και πιο πριν 2011. Τρέχουν όλα τόσο πολύγρήγορα που δεν προλαβαίνεις να σταθείςπουθενά.

Μιλάωμε φίλους που έχω να τους δω μήνες καιμου λένε: “τι κάνεις;” και τους λέω:“δουλεύω”... και η απάντηση – σχεδόνπάντα – αποστομωτική “εσύ τουλάχιστονδουλεύεις...”. Πια, κανείς δεν δουλεύει.Όμως, μόνο δουλεύω, δε περνάω καλά, δεβλέπω τους φίλους μου, ίσως πια να μηνέχω φίλους, ίσως πια όλα έγιναν τόσοίσια που χάθηκαν όλα. Παλιά, μαζευόμασταν,καθόμασταν, βγαίναμε, μπαίναμε,συζητούσαμε, γελούσαμε, πίναμε, ακούγαμεμουσική περνάγαμε καλά... κάποιες φορές.Πια, λες και χάθηκαν όλα... μια κενότητα,ένα τίποτα, μια αδιαφορία.

Οιάνθρωποι που μέχρι χθες αισθανόμουνκοντινούς, δικούς μου, αναφορές μου...όλοι σχεδόν απομακρύνθηκαν, ή τουςαπομάκρυνα ή απλά συνέβη μια απομάκρυνση... δεν ξέρω, ο χρόνος περνάει και κανείςδε λείπει σε κανένα; Ή λείπει; Δεν ξέρω...

Σταόνειρά μου μιλάω γαλλικά, ταξιδεύω στηΛισαβόνα, αντιμετωπίζω δράκους, χάνωτη δουλειά μου, κάποιος μου παίρνει ταδικά μου και τα κάνει δικά του, κλαίω,γελάω, αγωνιώ κερδίζω και χάνω, πότεβλέπω χρώματα και πότε όχι. Τα όνειράμου είναι... εγώ, το ξέρω.

Οιγονείς μου όλη μέρα σ' ένα καναπέ, έχουνκαι οι δύο κατάθλιψη, το βλέπω, η γιαγιάμου το ίδιο, εγώ... κι εγώ περνάω πολλέςώρες στον καναπέ, απλά η μόνη μου διαφοράείναι ότι εκείνοι βλέπουν όλη μέρατηλεόραση... σκουπίδια, ειδήσεις και δεντους αναγνωρίζω πια. Ούτε τον εαυτό μου βέβαια, αναγνωρίζω, ούτε κανέναν, όλοιξένοι, όλοι χαμένοι, σε μια κατάσταση,σ' ένα παιχνίδι που όλοι είναι χαμένοι,ΟΛΟΙ.

Διανύωτη ζωή μου χωρίς να ξέρω τι θέλω απόαυτήν, δεν ζητάω, δεν προσπαθώ αρκετά,φταίω για όλα, μου ρίχνω όλες τις ευθύνες.Δεν τολμώ να κάνω όνειρα κι αν το κάνωδεν τολμώ να τα μοιραστώ. Τι να μοιραστώ;Με ποιον; Με κάποιον που θα με κοιτάξειλοξά και θα μου πει: “Όνειρα; Χα χα! Καλάεσύ κάνεις ακόμη όνειρα;

Αυτόήταν για σήμερα... δεν έχω άλλο. Ίσως δεβγάζεις και πολύ νόημα γιατί τα έκαναόλα κουλουβάχατα, αλλά να σου πω καικάτι; Κουλουβάχατα τα έχω έτσι κι αλλιώςόλα μέσα στο κεφάλι μου, οπότεδικαιολογούμαι!

Χωρίς τίτλο...

2011-11-17T13:30:00.001+02:00

Πολλές φορές τοντελευταίο καιρό έχω σκεφτεί ότι όλαγύρω μου συμβαίνουν κι εγώ από τη μεριάμου δεν αξίζει να προσπαθήσω γιατίτελικά δεν μπορώ να αλλάξω και τίποτα.Δεν ξέρω πως το λέμε αυτό πως το ονομάζουμε,αλλά μάλλον βαρέθηκα να τρώω τα ληγμέναβραζιλιάνικα δακρυγόνα τους στη μούρηκαι να τρέμει το μέσα σου μη και μεπετύχει καμιά αδέσποτη μολότοφ καικουφαθώ... να κλείνει η φωνή μου από τασυνθήματα και τα τραγούδια, να χαίρομαιστιγμιαία που τόσος κόσμος αντιδρά σεόλο αυτό που μας συμβαίνει και τελικάτην επόμενη μέρα να ξυπνάω και όλα νασυνεχίζουν να συμβαίνουν κανονικά, λεςκαι κανείς δεν υπήρξε την προηγούμενηστο δρόμο, λες και δεν συνέβη απολύτωςτίποτα. Λες και δεν υπάρχω ρε γαμώτο.

Σήμερα ξημέρωσε η 17ηΝοεμβρίου, μια μέρα που από μικρή, πολύμικρή με μάθανε να αγαπώ. Θυμάμαι σανκαι τώρα που κάθε τέτοια μέρα οι γονείςμου κομμουνιστές, γραμμένοι τότε στοκόμμα να με παίρνουν στη πορεία μέχριτην αμερικάνικη πρεσβεία. Θυμάμαι ότιτο ένα βήμα του μπαμπά μου τότε, ήταντρία δικά μου και το χεράκι μου είτεχανόταν στην παλάμη του, είτε του κρατούσατο μικρό του δαχτυλάκι και γέμιζε ημικρή μου παλάμη. Θυμάμαι το τζινπαντελονάκι που φορούσα(προφανώς αυτόμου έχει καρφωθεί σαν εικόνα απόφωτογραφίες) να είναι τσακισμένο στιςαναδιπλώσεις του ποδιού μου.

Ένα ανθρωπάκι μισόμέτρο πήγαινε στην πορεία κι έλιωναντα ποδαράκια του γιατί έπρεπε να κάνειτρέχοντας τόσα χιλιόμετρα. Κι όταν ομπαμπάς έβλεπε ότι δεν άντεχα με έπαιρνεκαλικούτσα στους ώμους του και κάπουκάπου μου βάζαν μια εφημερίδα στοπεζοδρόμιο για να κάτσω και να ξεκουραστώ.Πόσο γλυκά τα σκέφτομαι όλα αυτά... καιτα χρόνια κύλησαν κι έφτασαν χρονιέςπου η μέρα του Πολυτεχνείου πέθαινε καικανείς δεν ασχολιόταν με αυτή... άντεκάνα τραγούδι στο ραδιόφωνο, άντε καικάνα βίντεο στην ΕΡΤ κι έφτασε κι ηφετινή χρονιά, αλήθεια τη φοβερή χρονιάκι αυτή! Καταφέραμε να δούμε και ναζήσουμε την κατάντια σε όλο της τομεγαλείο με αποκορύφωμα τη συγκυβέρνησηεκείνων που ήταν μέσα με εκείνους πουήταν έξω από το Πολυτεχνείο, πιασμένοι...χέρι – χέρι με μάτια να γυαλίζουν νααποφασίζουν για μένα, χωρίς εμένα...

7.000 αστυνομικοί σουλέει αυτές τις μέρες επί ποδός, η Αθήναέρημη πόλη από προχθές, κλειστοί οιδρόμοι, μαγαζιά με κατεβασμένα τα ρολά,λιγοστός κόσμος να περπατάει γρήγορακαι σκυφτά... το τρένο σήμερα καθώςκατέβαινα στην Ομόνοια σχεδόν άδειο,οι σταθμοί Πανεπιστήμιο, Σύνταγμα κιΕυαγγελισμός κλειστοί για λόγουςασφαλείας... όλα έτοιμα για τον πόλεμο;Οι μπάτσοι σου λέει έχουν διακριτικήπαρουσία κι όμως εγώ τους είδα σε όλεςτις γωνίες των στενών γύρω από τηνΚάνιγγος, φορώντας τα καλά τους, με ταγκλομπ, τα όπλα και τα αλεξίσφαιρα νααναμένουν... άραγε τι;

Δεν ξέρω τι άλλο ναγράψω, έχω τόσα πολλά να πω και μπλοκάρω...θέλω να κλείσω με μια εικόνα σημερινή,πρωινή, ένας τύπος ωραίος, ψηλός μεμακριά μαλλιά γύρω στα 35-40 έξω από ένασουβλατζίδικο να γλύφει με μια μισήφέτα ψωμί δυο πιάτα με απομεινάριαφαγητού... και γι' άλλη μια φοράσυνειδητοποίησα ότι 38χρόνια μετά την εξέγερση στοΠολυτεχνείο με βασικό σύνθημα το ΨΩΜΙ,ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όλα παραμένουν στομηδέν, σα να μην πέρασε μια μέρα, όχιτόσα χρόνια. Ακόμη σήμερα ψάχνουμε τοΨΩΜΙ μας, η ΠΑΙΔΕΙΑ στο τίποτα και ηΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας καστρατηγημένη.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ;

2011-09-15T17:24:00.000+03:00

τίποτα...

κενό

έχω αύριο;

δεν έχω;

τα όνειρά μου;

τι θα κάνω με αυτά;

να συνεχίσω;

να παραδώσω όπλα;

να κλάψω;

μπα, σιγά μη κλάψω...

και τι να κάνω;

να φωνάξω;

θα ακουστώ;

αξίζει να φωνάζεις χωρίς να ακούγεσαι;

θα φωνάξω...

με πνίγει το δίκιο

με πνίγει και τ' άδικο

με πνίγουν οι γύρω μου

ο αναστεναγμός τους

ο αναστεναγμός μου

νιώθω φόβο

δε μ' αρέσει να νιώθω φόβο

εσένα;

θέλω να ζήσω

να ζήσουμε

δε μπορώ να τα παρατήσω

πρέπει να ζήσω

και με τα φρένα τι γίνεται;

η χώρα μου;

το ξεφτιλίκι της...

την αγαπώ;

δεν την αγαπώ;

εκείνη μ' αγαπά;

δε μ' αγαπά;

εσύ σκέφτεσαι;

τι σκέφτεσαι;

αγαπάς;

αγάπα!

τα πρωινά σου μοιάζουν στα δικά μου;

τα μάτια σου μοιάζουν με τα δικά μου;

είμαστε μαζί;

είμαστε χώρια;

είμαστε φίλοι;

εχθροί;

ξένοι στην ίδια χώρα;

τι;

γιατί;

πότε;

δεν ακούω

δεν βλέπω... τίποτα

μήπως ονειρεύομαι;

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΩΩΩΩΩ!

Είμαι κι εγώ εδώ, μ' έναν κόμπο στο λαιμό...

2011-06-30T16:37:00.005+03:00

Μετά τα χθεσινά...

Με τον ήχο του ξυπνητηριού να τρυπάει το μυαλό μου και να μου χαλάει το όνειρο πετάχτηκα σήμερα από το κρεβάτι. Ο ήχος του ρολογιού με αναστάτωσε τόσο πολύ που για πρώτη φορά στη ζωή μου του έδωσα μια και βρέθηκε διαλυμένο στο πάτωμα. Σηκώθηκα πολύ αναστατωμένη και ταυτόχρονα για μερικά δευτερόλεπτα γαλήνια, ποιος ξέρει που βρισκόμουν στ' όνειρο... νόμιζα πως ήταν Κυριακή και γι' αυτό ίσως με είχε ταράξει τόσο πολύ το ντριιιιν του ρολογιού. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ήταν Πέμπτη κι ότι εχτές η πόλη μου, η Πλατεία μου, η χώρα μου, τα πιστεύω μου είχαν καταστρατηγηθεί, ένιωσα... βιασμένη, συνειδητοποιώντας όσα είδα κι έζησα τις προηγούμενες δύο μέρες.

Άνοιξα την τηλεόραση – καλώς, κακώς δεν ξέρω - είδα κι άκουσα διάφορα, όλοι πάντα θέλουν να με καθοδηγήσουν, να μου φτιάξουν άποψη, να με γαλουχήσουν, ο καθένας πάντα έχοντας τη δική του κατεύθυνση, ως συνήθως, μετά την έκλεισα. Άνοιξα το ίντερνετ, βιντεάκια παντού με τα χθεσινά, ατέλειωτα βιντεάκια που σου γυρίζουν το μυαλό τούμπα. Τα έκλεισα όλα, κόντεψα να τρελαθώ. Σάμπως και να τα δω και να τα ξαναδώ τι θα αλλάξει; Ξέρω τι έζησα, ξέρω τι είδα, ξέρω πως αισθάνθηκα...

Θα πιάσω την ιστορία από την φράση του κυρίου Πρετεντέρη εχθές το βράδυ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA, που λίγο πολύ υπονόησε ότι εγώ, η αδερφή μου, οι γονείς μου, οι φίλοι μου και κάτι άλλοι όμοιοι μας, είμαστε κουκουλοφόροι, αφού τολμήσαμε να φορέσουμε μάσκα και να κυκλοφορήσουμε στην Πλατεία. Ε λοιπόν κύριε Πρετεντέρη μου, εχθές κατέβηκα στο Σύνταγμα γιατί αυτό πρόσταζε η συνείδησή μου, κρατούσα την τσάντα μου κι ένα μαντήλι δεμένο στο πρόσωπο και πραγματικά σκεφτόμουν ότι θα έδινα πολλά για να έχω μια μάσκα κι εγώ, όπως είχαν σκεφτεί να κάνουν πολλοί σαν κι εμένα. Σε καμία περίπτωση δεν θα την είχα για να κάνω τον κουκουλοφόρο κύριε Πρετεντέρη, αλλά για να μπορέσω να αναπνεύσω γαμώτο! Αλλά εσύ που να καταλάβεις από τέτοια; Εξάλλου όσο να πεις, διαφέρει το ρεπορτάζ στο πεζοδρόμιο από εκείνου της άνετης γραφειάρας...

Εχθές λοιπόν, ένιωσα απέραντη θλίψη που την κουβαλάω ακόμη σήμερα μέσα μου και δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα την κουβαλάω... ένιωσα θλίψη που δε μου επέτρεψαν να διαδηλώσω ήρεμα, δημοκρατικά, ειρηνικά, όμορφα διεκδικώντας το δίκιο μου. Ένιωσα θλίψη που με κάνανε να τρέξω και να κρυφτώ από φόβο. Ένιωσα πόνο που είδα τους μπάτσους να μπαίνουν στην Πλατεία και να γίνονται όλα λίμπα. Ένιωσα χαμένη που άκουσα τον εκπρόσωπο τύπου της ΕΛ.ΑΣ να λέει ότι εχθές το σχέδιο της αστυνομίας είχε τους εξής στόχους: 1. Να μην χαθεί ανθρώπινη ζωή, 2. Να περιφρουρηθεί το Κοινοβούλιο για να υπάρχει απρόσκοπτη είσοδος και έξοδος των μελών του ώστε να λειτουργήσει και 3. Να προστατεύσει τις δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες. Αυτό το να προστατεύσει απλά τους... ζωντανούς διαδηλωτές από τυχών επεισόδια ούτε λόγος! Εξάλλου πώς να προστατευτείς από τον εχθρό όταν είναι κι εκείνος εχθρός... δύσκολο. Πειράζει που εχτές και προχθές δεν ήξερα ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός; Πειράζει που οι έννοιες δημοκρατία, αναρχία, φασισμός και κοινοβουλευτισμός μπερδεύτηκαν μέσα στο κεφάλι μου, παρ' ότι γνωρίζω πολύ καλά τη σημασία τους;

Ένιωσα προδομένη, εξαπατημένη, χαμένη, κατέβασα το κεφάλι, κρατώντας πάντα το μαντήλι στο πρόσωπό μου, όχι για να το κρύψω, αλλά για να το προστατέψω, ενώ τα μάτια μου και ο λαιμός μου έτσουζαν αφόρητα. Παίρνοντας μαζί μου εικόνες που μάλλον δεν θα ξεχάσω ποτέ, αισθήματα αδικίας, πολλά ερωτηματικά, πολλά γιατί, έφυγα για το σπίτι μου.

Για τον σταθμό του Συντάγματος ακούστηκαν επίσης πολλά, πάρα πολλά. Η αλήθεια είναι ότι κι εκεί μέσα είχαν ισοπεδωθεί επίσης σχεδόν τα πάντα όχι όμως η ανθρωπιά, το σε βοηθάω, σε προστατεύω, θα σε σώσω... η κατάσταση ήταν αποπνικτική, ασφυκτική, εύκολα πάθαινες ασφυξία κι όμως στο αυτοσχέδιο ιατρείο όντως σωζόταν κόσμος παρά τις επιθέσεις των ΜΑΤ που έριξαν αρκετές φορές μέσα χημικά και κρότου λάμψης.

Κι όταν πια κατάφερα να φύγω από εκεί, δαρμένη σαν σκυλί που δεν είχε κάνει τίποτα, και να γυρίσω σπίτι μου, είδα στο ίντερνετ την ψηφοφορία για το μεσοπρόθεσμο, τα αποτελέσματα, τα χειροκροτήματα και τα γελάκια ορισμένων βουλευτών που κατάφεραν να διαλέξουν ανάμεσα σε γκρεμό και ρέμα! Ω τι χαρά!

Η μέρα έκλεισε με... νύχτα, όταν αποφάσισα να πάω μέχρι το περίπτερο να πάρω ένα παγωτό... εκεί σε μια γνωστή ψαροταβέρνα της γειτονιάς μου στην Πεύκη, είδα πολλούς ασφαλίτες, μπάτσους, μερσεντές κι ένα τζιπ και μέσα στην ταβέρνα ο ΓΑΠ γιόρταζε τη μέρα που πέρασε τρώγοντας τα θαλασσινά του.

Στη θέα αυτής της εικόνας η αλήθεια είναι ότι μου πήρε ώρα για να καταλάβω πως αισθάνομαι. Τελικά κατέληξα... αισθάνθηκα αηδία, αδικία, οργή, αποστροφή, τίποτα, ντροπή, εκδίκηση, τιμωρία, πείσμα. Που θα με βγάλουν όλα αυτά δεν ξέρω, το μόνο που ξέρω είναι αυτός ο κόμπος που έχω ακόμη στο λαιμό, άραγε θα φύγει ή από δω και πέρα θα μάθω να ζω με αυτόν;

ΥΓ. Εγώ εχτές δεν είχα μαζί μου όπλα, είχα μόνο τη φωνή μου κι όμως δε μου επέτρεψαν να την ακούσω ούτε καν εγώ...

2011-06-30T16:29:00.000+03:00

15/6/2011

Για ώρα φτάνανε πληροφορίες στα αυτιά μας ότι γίνονται επεισόδια, ότι επάνω, έξω από τη βουλή και τριγύρω από αυτή κουκουλοφόροι, γνωστοί άγνωστοι έχουν παρεισφρήσει μέσα στο πλήθος και τα κάνουν όλα λίμπα. Οι μολότοφ είχαν αρχίσει να πέφτουν και τα μάτια μας είχαν αρχίσει να τσούζουν εδώ και ώρες, από τα ατελείωτα δακρυγόνα που έπεφταν βροχή. Κάποια στιγμή ένας τύπος ιδρωμένος, χωρίς κουκούλα, χωρίς καν μπλούζα στάθηκε μπροστά στη συντονιστική επιτροπή των Αγανακτισμένων, στην Πλατεία και χωρίς να κοπιάσει δήλωσε: «Παιδιά, εγώ είμαι αναρχικός και εκπροσωπώ περίπου 500 άτομα ίδιων πεποιθήσεων με μένα που σήμερα βρίσκονται εδώ, χωρίς κουκούλες και διαδηλώνουν στο πλευρό σας». Επικράτησε μια αναταραχή για μερικά δευτερόλεπτα στο άκουσμα των λέξεων «αναρχικός» και «κουκούλες» και ο τύπος συνέχισε: «φίλε, πάνω έχει ξεκινήσει πανηγύρι, κουκουλοφόροι ξηλώνουν μάρμαρα και διαλύουν τον κόσμο, εμείς είμαστε μαζί σας, αλλά κάτι πρέπει να γίνει με αυτούς, θα τα διαλύσουν όλα». Σε πολύ λίγο κατέφτασε και μια κοπέλα συγχυσμένη, αγριεμένη που ωρυόταν για τους κουκουλοφόρους πάνω που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, ζητώντας από τους Αγανακτισμένους να βγάλουν ανακοίνωση να φύγουν οι κουκουλοφόροι.

Οι μεν έλεγαν ότι αν μιλήσουν για κουκουλοφόρους από τα μεγάφωνα ο κόσμος θα πανικοβληθεί και θα επικρατήσει πανικός, ενώ οι δε, υποστήριζαν ότι αυτό πρέπει να γίνει για να προφυλαχθεί ο κόσμος. Τελικά καταλήξανε σε μια μέση λύση που έλεγε «Μένουμε στην Πλατεία και διαδηλώνουμε ειρηνικά, αυτό που κάνουμε εδώ και 22 μέρες». Οι μολότοφ συνέχιζαν να πέφτουν και τα δακρυγόνα επίσης (σημ. κάπου διάβασα ότι εχθές χρησιμοποιήθηκε πρωτοφανής ποσότητα δακρυγόνων). Κάποια στιγμή είδαμε τα επεισόδια να μεταφέρονται και προς τα κάτω περνώντας μπροστά από τη Μεγάλη Βρετανία και στρίβοντας στην Φιλελλήνων. Λίγο νωρίτερα οι Αγανακτισμένοι είχαν προσπαθήσει να πείσουν μια διμοιρία των ΜΑΤ να μη κατέβουν προς τα κάτω γιατί θα οξυνθούν τα πνεύματα περισσότερο και υπήρχε κόσμος εκεί χωρίς κουκούλες, χωρίς βαριοπούλες, που απλά διαδήλωνε, εκείνοι όμως τους αγνόησαν και κατηφόρισαν κανονικά.

Σε λίγη ώρα η ατμόσφαιρα είχε γίνει αποπνικτική και οι δυνατοί κρότοι από τις αυτοσχέδιες βόμβες γινόντουσαν όλο και πιο δυνατοί. Σε κάποια φάση επικράτησε πανικός στην Πλατεία, μια μολότοφ είχε προσγειωθεί πολύ κοντά στη συντονιστική επιτροπή, πολύ κοντά μας. Γύρισα το κεφάλι μου και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η Πλατεία μας – το σπίτι μας, είχε γεμίσει κουκουλοφόρους. Τον ένα τον είδα να στέκεται σε απόσταση ενός μέτρου από μένα ανάμεσα στις σκηνές μεταξύ συντονιστικής επιτροπής και πρώτων βοηθειών, ήταν κι άλλοι εκεί, νομίζω άλλοι δύο, απλά ο συγκεκριμένος ήταν σχεδόν δίπλα μου, σχεδόν κοιταχτήκαμε, σχεδόν φοβήθηκα…

Στεκόταν αγέρωχος, το πρόσωπο του ήταν καλυμμένο με ένα μαντήλι, μια μάσκα και κουκούλα, ενώ στην πλάτη του είχε το σακίδιο. Χωρίς καμία ένταση, σχεδόν παθητικά έβαλε το χέρι του κι έβγαλε από την τσάντα του τη μολότοφ την οποία με άνεση πέταξε στην ψύχρα εκεί ανάμεσα μας. μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η Πλατεία μας είχε γεμίσει καπνούς και οι περισσότεροι τρέχανε πανικόβλητοι να φύγουν από κάπου. Οι ομάδες προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να ηρεμήσουν τα πνεύματα, ενώ από τα μεγάφωνα συνέχιζαν να φωνάζουν «Μένουμε στην Πλατεία και διαδηλώνουμε ειρηνικά».

Μια φίλη έπαθε πανικό, την έπιασαν τα κλάματα, δεν είχε βρεθεί ποτέ σε παρόμοια κατάσταση, υποθέτω ότι αυτές οι περιπτώσεις θα ήταν πολλές. Χωθήκαμε στο μετρό στo Σύνταγμα σαν τις κατσαρίδες που τις ψεκάζεις με το αεροξόλ και φεύγουν τρέχοντας. Εκείνες άραγε ξαναγυρίζουν; Δε μπορώ να πω με βεβαιότητα πόση ώρα διήρκησε το πανηγύρι, μπορώ όμως να πω ότι το σχέδιο διάλυσης της Πλατείας ήταν οργανωμένο και τηρήθηκε νομίζω κατά γράμμα. Πίσω από την κουκούλα δε μπόρεσα να δω ποιος κρυβόταν, αλλά όταν είσαι εκεί μπορείς ακριβώς να καταλάβεις όχι ποιος αλλά ποιοι κρύβονται πίσω από τις κουκούλες...

Και τώρα τι κάνουμε;

2011-06-09T12:45:00.000+03:00

Τι γίνεται όταν ξαφνικά εκεί που είσαι ήρεμος και νομίζεις ότι τίποτα από το παρελθόν δε σε αγγίζει, αρχίζεις να βλέπεις μπροστά σου ανθρώπους που σου τον θυμίζουν, ονόματα πανομοιότυπα με το δικό του… και η καρδιά σου ξαφνικά αποσυντονίζεται… σα να έκανε εμφάνιση εκείνος;

Όμως εκείνος κατά βάση δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή σου, ούτε καν η φωτογραφία που κάποτε βγάλατε μαζί. Είναι καταχωνιασμένη πια, τόσο βαθειά σε συρτάρια και μνήμες που είναι σχεδόν αδύνατον να την ξεθάψεις από εκεί.

Εξάλλου θα είναι μάλλον μια πράξη δίχως νόημα.

Τι κάνεις λοιπόν;

Όταν συμβαίνουν όλα τα παραπάνω συμπτώματα και το μυαλό σου ξαφνικά ταξιδεύει προς εκείνον και αρχίζεις να ελπίζεις πως ίσως τον πετύχεις κάπου στ’ αλήθεια, πως ίσως κι εκείνος να σκέφτεται το ίδιο, αν και κατά βάση είπαμε, εκείνος δεν υπάρχει πουθενά, και μάλλον δεν θα υπάρξει και πουθενά.

Κι όμως…

Να σου λείπει, το περπάτημά του, το γέλιο του, ο τρόπος που πείραζε τα μαλλιά του, ο τρόπος που κρατούσε το ποτήρι του, η φωνή του, όλα του. Αλλά γιατί; Γιατί ρε γαμώτο να συμβαίνει αυτό;

Και σε αυτή την περίπτωση τι κάνεις γιατρέ μου;

Αφού πια τα σκοινιά επικοινωνίας μαζί του κόπηκαν, οι αποστάσεις ξαφνικά έγιναν μεγάλες, οι κοινοί φίλοι εξαφανίστηκαν και πλέον όλες οι ελπίδες κρέμονται από την τύχη ή μάλλον καλύτερα από τη σύμπτωση, την απροσδόκητη που θα δεις στον δρόμο κάποιον που θα στον θυμίζει, θα έχει τ’ όνομά του, το περπάτημα του, το χαμόγελο του και όντως θα είναι εκείνος… χμ, όμως αυτά δεν γίνονται, είναι η ώρα που ξυπνάς!

Βρε ουστ...

2011-06-02T18:13:00.002+03:00

Γράφει η Ανεξάτητη Αγανακτισμένη

Πειράζει που μου έρχεται αηδία με όλους αυτούς τους που και καλά μας κυβερνάνε; Αναρωτιέμαι ως Ανεξάρτητη Αγανακτισμένη κι εγώ, πότε με το καλό θα τα μαζέψουν και θα φύγουν από δω;

Πειράζει που δεν θέλω άλλο να βλέπω τον κ. Καρατζαφέρη να γίνεται ξανά γραφικός; Πειράζει που δεν γουστάρω άλλο την κ. Παπαρίγα να είναι η ίδια επαναλαμβανόμενη φιγούρα, λες και κάποιος της έχει τοποθετήσει ένα κομβίον και την έχει σε στάση αφασίας διαρκώς και αμετακλήτως;
Πειράζει που ο Αλέξης μολύνθηκε απ’ όλους εκεί μέσα κι έγινε σαν και τους υπόλοιπους αλλά χωρίς γραβάτα;
Πειράζει που ο κ. Σαμαράς φέρεται σαν ηλίθιος θέλοντας να πάρει την εξουσία στα χέρια του;
Πειράζει που ο Γιώργος έχει χάσει τη μπάλα και καλά να πάθει;

Πειράζει που σχεδόν όλοι αυτοί οι τύποι, αυτού του σιναφιού, μου φέρνουν εμετό;
Πειράζει που χαίρομαι με τις μούντζες που τους ρίχνω καθημερινώς;
Πειράζει που δεν γουστάρω άλλο να πληρώνω τις διπλές τους συντάξεις, τις αυτοκινητάρες τους, τους μπάτσους τους, τις ασυλίες τους και τις λαμογιές τους;
Δηλαδή - συγνώμη κιόλας δεν την ξέρω τη γυναίκα - πειράζει που δεν λυπήθηκα την βουλευτίνα με την γόβα που διέφυγε κακήν κακώς μέσω Ζαππείου και στραμπούλιξε η γλυκούλα το ποδαρίνι της;

Πειράζει που εχθές μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι ακούγοντας τους κ.κ. Τρέμη, Καψή και Πρετεντέρη να μου λένε κατάμουτρα ότι δεν θέλω λέει την Δημοκρατία και τον Κοινοβουλευτισμό και σε λίγο θα έρθουν οι συνταγματάρχες να πάρουν λέει την εξουσία γιατί εκεί το πάω το πράγμα;
Πειράζει που τρελάθηκα με την πάρτη τους και με το γαμω- σύστημά τους που θέλουν να το ονομάζουν δημοσιογραφικό έργο;
Πειράζει που ντράπηκα που λέγομαι κι εγώ δημοσιογράφος και ανήκω στην ίδια ένωση με αυτούς τους πουλημένους δικαστές της κακιάς ώρας; Βρε ουστ!

Πειράζει που κανείς από τους προαναφερθέντες πια δεν με πείθουν, αν και εφόσον υποτεθεί ότι με έπεισαν κάποτε;

Πειράζει που κάτι αλλάζει και μας πάει παρακάτω κι εμένα αυτό με εξυψώνει;
Πειράζει που οι συγκεντρώσεις – διαδηλώσεις των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ και μέρα με τη μέρα το ΚΙΝΗΜΑ μεγαλώνει, οργανώνεται και να γίνεται καλύτερο;

Κάπου άκουσα εχθες να λένε γιατί δεν έχουμε ορίσει ακόμη αρχηγό, ε πειράζει που εμείς εκεί τα παιδιά της Πλατείας, δεν θέλουμε αρχηγό ή ακόμη δεν έχει τέλοσπάντων βρεθεί κάποιος που να μας εμπνέι γι' αρχηγός; Αν πειράζει να μου το πείτε... προς Θεού δεν με πειράζει!

Τελικά μας οδηγεί η Ιδέα ή η Μαλακία;

2011-05-29T15:57:00.002+03:00

Νομίζω πως ξενερώνω με τη φάση…

Γράφει η Ανεξάρτητη Αγανακτισμένη!

Εχθές Σάββατο, για τέταρτη μέρα κατέβηκα στο Σύνταγμα στο πλευρό των "Αγανακτισμένων". Ανηφόρισα στην Πλατεία από την Ερμού κι όσο περπατούσα, ανάμεσα στα πλήθη, ένιωθα μια ανάταση μέσα μου. Τους έβλεπα όλους για τέταρτη νύχτα, εκεί, να πηγαινοέρχονται να δίνουν έστω για λίγο το παρών... πριν ή μετά την σαββατιάτικη τους έξοδο, πριν ή μετά τον τελικό του τσάμπιονς λιγκ, από περιέργεια, για κριτική για τέλος πάντων ότι και όπως το έχει ο καθένας στο μυαλό του. Η αίσθηση που είχα λοιπόν περπατώντας ήταν ότι όλοι οι "Αγανακτισμένοι", μέσα στην αγανάκτησή τους είχαν μια χαρά μέσα τους και έξω τους, όπως κι εγώ.

Σκέφτηκα αμέσως ότι αυτό είναι καλό.

Κάποια στιγμή έφτασα στο Σύνταγμα, στην Πλατεία μας και με πήραν οι μυρωδιές από τις δεκάδες καντίνες με βρώμικα, που είχαν στηθεί εκεί και έψηναν δίχως έλεος λουκάνικα, σουβλάκια κλπ. Ξαφνικά μπερδεύτηκα, δεν ήμουν ακριβώς σίγουρη για το που βρισκόμουν, αν είχα κατέβει να διαδηλώσω, αν είχα κατέβει να φάω, αν είχα κατέβει να πιω, αν είχα κατέβει απλά για βόλτα ή αν σε λίγο θα έβγαινε το αγαπημένο μου συγκρότημα να παίξει μουσική.

Δεν θα στο κρύψω, όλοι αυτοί χάλασαν την εικόνα μου.

Τις προηγούμενες μέρες με τη παρέα, στεκόμασταν κυρίως στα πεζούλια της Πλατείας μας, εχθές λόγω του ότι η παρέα ήταν διαφορετική αλλάξαμε σημείο και αράξαμε στην Πάνω μεριά με πρώτο πλάνο τη βουλή, δεύτερο έναν κύριο αλλοδαπό που πούλαγε τσίπουρο και ξηρούς καρπούς τα 5 γραμμάρια €2 και τρίτο, τους... σκληροπυρηνικούς φωνακλάδες, που σε αρκετές φάσεις έδιναν παλμό και στην χθεσινή συγκέντρωση.

Όσο περνούσε η ώρα, ειδικά μετά τα μεσάνυχτα, μερικά "τελειώματα" πιωμένα γύρω, γύρω άρχισαν να μου φέρνουν αηδία. Κι όταν μπήκα στο πλήθος και μπερδεύτηκα ανάμεσα σε ντουντούκες, κατσαρόλες, τύμπανα και τραγούδια τύπου πάλις ξεκίνημα νέοι αγώνες, άρχισα και πάλι να χάνω το μπούσουλα. Ξαφνικά έπαψα να μιλάω στην παρέα, δεν είχα κάτι να πω γιατί δεν γνώριζα αν αυτό που γινόταν εχθές στο Σύνταγμα μου άρεσε ή με ξενέρωνε.

Όσο περνούσαν οι ώρες τα συνθήματα χάνανε σε παλμό, σε επίπεδο, σε στόχο. Βρίζανε και φωνάζανε φτωχά, υβριστικά χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση με μια... ανετιλά, αυτή που σου γυρίζει τ’ άντερα…

Ξαφνικά κουράστηκα, δεν ήταν αυτό που είχα στο μυαλό μου, αυτό το λίγο τελειωμένο, αυτό το λίγο ποτισμένο, αυτό το εσύ δεν ξέρεις και σήκω φύγε, αυτό το… δεν βρίσκω τη λέξη.

Κι έτσι μετά από περίπου 6 ώρες ορθοστασίας κατέληξα στο ότι εχθές το μόνο που μου άρεσε ήταν όταν περπάτησα στην Πλατεία - με εξαίρεση τους καντινιέρηδες και τους συμπαθέστατους κατά τ’ άλλα αλλοδαπούς πλανόδιους - οι σκηνές που στήθηκαν, οι δεκάδες "Αγανακτισμένων" που μιλούσαν, οργάνωναν, σχεδίαζαν, μάζευαν τα πεταμένα μας μπουκάλια μπύρας, ύψωναν χαρτιά ανακοινώσεων, κανόνιζαν, για το μετά, για το αύριο, αντάλλαζαν απόψεις όμορφα, ειρηνικά, αναζωογονητικά θα έλεγα. Πραγματικά υπέροχη εικόνα απ’ όταν έφτασα μέχρι την ώρα που έφυγα. Όλοι αυτοί ήταν, είναι ο πυρήνας και τον γουστάρω αυτό τον πυρήνα κι από εκεί θα ξεπηδήσουν πράγματα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Από την άλλη με χάλασαν όλοι αυτοί οι τύπου επαναστάτες της κακιάς της ώρας, που έβριζαν και στο έπαιζαν και καλά ότι είναι τύποι μέσα σ’ όλα και αν τους μιλήσεις δεν ξέρουν ΤΙΠΟΤΑ, δεν ξέρουν που πάν’ τα τέσσερα. Μου την έσπασαν τα υβριστικά συνθήματα, αυτό το ξαναείπα, και το ότι σήμερα ακόμη τραγουδάμε το "σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες, αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας". Μου την έσπασε αυτό το και καλά κάποιοι να προσπαθήσουν – ενώ ήταν εκεί – να σε πείσουν ότι όλο αυτό είναι λάθος, δε βγάζει πουθενά και είστε όλοι γραφικοί, μου την έσπασε που μετά τις 12 περίπου πολλοί έπιναν κι εγώ επίσης (όλο το βράδυ κρατούσα ένα ποτήρι στο χέρι) και μεθούσαν στο ρυθμό της γαμω επανάστασης τσακίζοντάς την συγχρόνως από τα πόδια... μου την έσπασε που άκουσα από κάποιους να λένε ότι αύριο, στο πανευρωπαϊκό, θα γίνει χαμός γιατί θα σκάσουν μύτη οι φασίστες. Μου την έσπασαν οι κολλημένοι με τους μπάτσους που πήγαιναν και στεκόντουσαν μπροστά τους και καλά για να προκαλέσουν μια κατάσταση που αυτές τις μέρες δεν υπάρχει, μου άρεσαν οι 40ρηδες 50ρηδες που ήξεραν γιατί είχαν κατέβει εκεί κάτω και ήταν δοσμένοι ουσιαστικά στον αγώνα.

Μια φίλη είπε ότι αυτή η επανάσταση θα έπρεπε να είχε ησυχία και μια άλλη είπε παιδιά εγώ ξενέρωσα και δεν ξαναπατάω εδώ. Εγώ αποφάσισα ότι θα κατέβω και σήμερα να δώσω το παρών για μένα, για σένα και που ξέρεις για μας…

*Να σημειωθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν απορρίπτω αυτό που γίνεται, αντιθέτως είμαι θερμή υποστηρίκτρια του. Απλά αυτό που λέω είναι να μη χάνουμε την ιδέα μας και το δίκιο μας μέσα στον κακό μας και κυρίως μεταμεσονύχτιο εαυτό και ο νοών νοείτω…

Κρίμα

2011-05-13T22:20:00.002+03:00

Kοιμάμαι, ξυπνάω, περπατάω, οδηγάω, περιφέρομαι γενικώς και αναρωτιέμαι σε τι χώρα ζω; Σε ποια χώρα μεγαλώνω; Οι αξίες, τα ιδανικά, η Δημοκρατία, ο διάλογος, η δικαιοσύνη όλες αυτές οι λέξεις τι θέση έχουν πάρει μέσα στο κάθε μέρα μου, μέσα στο δικό σου κάθε μέρα και στου διπλανού μας;

Όλοι δείχνουν να δίνουν σημασία στο μνημόνιο, στο ΔΝΤ, στη Μέργκελ, στην αναδιαρθρωση, στην υποβάθμιση, στους οίκους αξιολόγησης, τα επιτόκια, τη χρεωκοπία, τα δισεκατομμύρια, που πλέον ακούγονται στα αυτιά μου λες και μου μιλάς για φασόλια… και αναρωτιέμαι κάποιες φορές, που θα βρούμε τόσα πολλά φασόλια;

Η μόνη μας σωτηρία είναι να φυτρώσει στο κέντρο της Αθήνας (όχι αλλού) η φασολιά του Τζακ και αν δεν την κόψει κανένας μαλάκας να την πάρει στην αυλή του, ίσως να μας βγάλει από αυτό το αδιέξοδο με τις υπερχρεωμένες έννοιες.

Ό,τι φτάνει στα αυτιά μου από τις εφημερίδες, από την τηλεόραση έχουν όλα να κάνουν με λεφτά, με το χρέος της Ελλάδας… ποιας Ελλάδας γαμώ τη πουτάνα μου; Δεν υπάρχει Ελλάδα, ντρέπομαι που το λέω ή μάλλον όχι, δε ντρέπομαι καθόλου, αλλά πλέον νιώθω τελείως άβολα όταν ακούω για Ελλάδα, όταν πρέπει να υποστηρίξω την Ελλάδα, όταν βλέπω τη σημαία μου. Πλέον δε βλέπω καμία Ελλάδα. Μια πουτάνα βλέπω που την «σκίσανε» όλοι σε δισεκατομμύρια κομματάκια και τώρα το παίζουν κι άνετοι.

Δικτατορία βλέπω, μοναρχία κι όποιος φέρει αντίρρηση χάνεται, όποιος ψάξει να βρει το δίκιο του φιμώνεται, όποιος πάει να διαδηλώσει κατασπαράζεται, όποιος πάει να ζήσει μαχαιρώνεται στο κέντρο της Αθήνας. Η αξία της ζωής έχω την εντύπωση πως έπαψε να υπάρχει. Το χάσαμε το πράγμα αδέρφιαααα, μας πέθανε και καθόμαστε από πάνω του και γουστάρουμε να μυρίζουμε τη βρώμα του, τη σαπίλα του.

Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία σήμερα υπηρετεί τη βία, την εξαθλίωση, το τίποτα, το πούλημα της… το Αλτσχαιμερ της. Η Ελλάδίτσα μας ξέχασε, ξεχάστηκε, την ξέχασαν...

Μια μέρα απλά ξύπνησε και δεν είχε μνήμες, δεν ήξερε αν είχε βρακί να βάλει κι όπως ήταν έτσι όμορφη κι αγουροξυπνημένη βγήκε γυμνή στους δρόμους αναζητώντας τις μνήμες της και τα ιδανικά της. Κανείς δεν σκέφτηκε να της δώσει σεντόνι να σκεπαστεί, κανείς δεν της θύμισε ποια υπήρξε παλιά, πολύ παλιά… έστω και πόσο όμορφη ήταν. Κρίμα!

Πες μου πως γίνεται…

2011-05-03T09:29:00.002+03:00

Δε νιώθω… νιώθω

Δεν αισθάνομαι… αισθάνομαι

Δεν πονάω… σπαράζω

Δεν κλαίω… έχω λυγμούς

Πάω κι έρχομαι σα ρομπότ,

σαν ισοβίτης που σέρνει κάθε μέρα τα δεσμά του.

Άχρωμα όλα και θαμπά, σα να συμβαίνουν και να μη συμβαίνουν,

σα να γίνονται κι εγώ να απέχω,

σα να είμαι μεθυσμένη και σα να μην είμαι.

Όλα με αγγίζουν και πότε με πονάνε

κι όλα είναι μακριά μου κι αδιαφορούν εκείνα για μένα κι εγώ για όλα.

Δεν είναι ότι έχω θλίψη, είναι ότι δεν έχω χαρά.

Δεν είναι ότι δε συμμετέχω, είναι ότι δεν «εφαρμόζω».

Από παντού εξέχω και παντού περισσεύω.

Μπορεί να κλάψω με το τίποτα και να μη ρίξω δάκρυ για το κάτι.

Μπορεί να γελάσω με το τίποτα και να μη χαρώ με το κάτι.

Περίεργα πολύ, ίσως πάλι και όχι.

Αισθάνομαι σα να μου επιβάλλεται μια λύπη κι εγώ να την αρνούμαι

κι ύστερα εγώ να επιβάλλω σε μένα τη χαρά και πάλι όμως να την αρνούμαι κι αυτήν.

Πώς γίνεται όλα γύρω να καταρρέουν κι όλα να τα βλέπεις όρθια;

κι από την άλλη δε γίνεται να τα βλέπεις όλα στη θέση τους να κάνουν βήματα

κι όλα να έχουν καταρρεύσει.

Δε γίνεται, απλά δε γίνεται.

ΑΔΙΕΞΟΔΑ...

2011-01-30T16:19:00.006+02:00

Είναι φορές που όλα δείχνουν να πηγαίνουν στραβά, τόσο στραβά που όσο και να τα ισιώσεις εκείνα στραβά θα παραμένουν. Τελευταία λοιπόν μια τέτοια κατάσταση βιώνω γενικώς, όλα στραβά… στραβά ανοίγει το μάτι το πρωί, στραβά πίνω καφέ, στραβά ετοιμάζομαι, στραβά οδηγώ, στραβά δουλεύω, στραβά επιστρέφω... και πάλι απ’ την αρχή.

Και το άλλο; Άσε και το άλλο, που νιώθω ότι παντού γύρω μου μόνο τοίχοι υψώνονται κι αν πας να πηδήξεις κανέναν συνειδητοποιείς ότι άδικα τον πήδηξες γιατί τελικά απλά έκρυβε το αδιέξοδο… τόσα μαζί αδιέξοδα παντού δεν ξέρω αν έχω ξαναβιώσει. Όπου κι αν κοιτάξω ακόμη και στον ουρανό ένα αδιέξοδο υπάρχει, ακόμη κι εκεί.

Κι ύστερα... οι μέρες γλιστράνε από τα χέρια μου σαν σταγόνες, και δεν μπορώ να τις σταματήσω με τίποτα. Kι άλλο αδιέξοδο, ο χρόνος που δεν σταματάει με τίποτα πουθενά. Σε πατάει και δε σου λέει καν ένα "συγνώμη ατύχημα…" σε πατάει και συνεχίζει σα να μη συνέβη ποτέ.

Οι σχέσεις μου με τους άλλους αδιέξοδες κι αυτές. Μιλάω, καμιά φορά γελάω και πάλι το ίδιο, σα να γίνονται όλα για να γίνουν και απλά πιάνουν μόνο επιφάνεια. Τίποτα δε με συγκινεί, τίποτα δε με πάει παρά κάτω… είναι τα αδιέξοδα που σου έλεγα και πριν.

Εγώ τα γεννώ ή φυτρώνουν από μόνα τους σαν αγριόχορτα, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω και με τσακίζει είναι το ότι δε βρίσκω κάτι να με συγκινεί, δε βρίσκω τίποτα να με συνεπαίρνει, δεν επιθυμώ κανέναν και τίποτα… πολύ περίεργα.

Και τελικά όταν φτάνεις σε αδιέξοδο τι κάνεις;

α. Βάζεις όπισθεν και γυρίζεις πάλι πίσω;

β. Παρκάρεις το αυτοκίνητο και πας με τα πόδια ψάχνοντας μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό μονοπατάκι που θα σε πάει απέναντι;

γ. Μπαίνεις σε ξένη αυλή και σε βρίζει ο ένοικος γιατί σε πέρασε για κλέφτη;

δ. Επιστρέφεις στην αρχή και ξαναμελετάς τη διαδρομή σου;

Τι;

Αδιέξοδο σκέψης αυτή τη φορά!

Τσακώνεται κι ο γείτονας με τη γυναίκα του και μου έκοψε τον ειρμό... γιατί βρε κυρ Γιώργο μου το κάνεις κάθε φορά αυτό; Διακοπή λοιπόν!

So This is Christmas

2010-12-24T12:52:00.007+02:00

Και κάπως έτσι φτάσαμε στα Χριστούγενναααα...

Χριστούγεννα χωρίς χιόνια(οκ δεν είναι η πρώτη φορά), χωρίς καν κρύο. Χριστούγεννα καλοκαιρινά μη σου πω! Τα σπίτια φέτος, προφανώς λόγω της κρίσης, δεν έχουν στολιστεί πολύ, το ίδιο και οι δρόμοι. Το μέσα μας κι αυτό αναρωτιέται... μα είναι τώρα Χριστούγεννα; Πειράζει που δεν έχω καταλάβει Χριστό;;; Όλα φλατ, ίδιες μέρες, ίδιες νύχτες χωρίς το ΑΣΤΕΡΙ.

Κάθε χρόνο τέτοια περίοδο με πιάνει το νοσταλγικό μου και θυμάμαι τα Χριστούγεννα εκείνα που είχαν νόημα για μένα. Που έβγαινα να πω τα κάλαντα μέσα στο κρύο, πριν ακόμα σκάσει μύτη ο ήλιος, που αν και είχαμε ένα γλυκό φόβο να χτυπήσουμε το κουδούνι των αγνώστων – τόσο πρωί – στο τέλος το χτυπάγαμε και μαζί βροντοχτύπαγε και η καρδούλα μας, αν θα μας ανοίξουν, αν θα μας δώσουν λεφτά, αν θα είναι καλοί άνθρωποι, αν θα χαμογελάσουν μαζί μας ή αν θα μας κλείσουν τη πόρτα στη μούρη και θα σκάσουμε στα γέλια μόνοι μας...

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ξύπνησα κατά τις 9.30 μια συνηθισμένη μέρα με ήλιο και υγρασία, ήπια κανονικά καφέ με τις πιτζάμες στο κρεβάτι, έκανα κάτι δουλειές και κατά τις 11.30 έφυγα για τη δουλειά. Σε αυτές τις δυο ώρες δε χτύπησε κανένα κουδούνι και δεν άκουσα κανένα τριγωνάκι να βαράει, έστω στο δρόμο... τι έγιναν τα κάλαντα οέο; Τι κάνουν τα παιδάκια πια τις παραμονές το πρωί; Τι θα έχουν να θυμούνται αύριο; Ααααχ σα θείτσα νιώθω... αλλά μου αρέσει που τα έχω ζήσει όλα αυτά και δεν θα τα άλλαζα ποτέ και για τίποτα.

Κάπως έτσι λοιπόν, χωρίς κάλαντα, χωρίς γέλια, χωρίς τραγούδια, χωρίς δωράκια, χωρίς Άγιο Βασίλη, χωρίς μαγεία... παραμονή Χριστουγέννων κάθομαι εδώ, όπως κάθε μέρα, στο γραφείο μου και μη μπορώντας έτσι κι αλλιώς να δουλέψω, γιατί είναι Χριστούγεννα ρε γαμώτο, κάθομαι και γράφω αυτές εδώ τις γραμμές δίχως ιδιαίτερο λόγο! Απλά δεν γουστάρω να μπερδευτώ με τους άλλους στα άλλα γραφεία, απλά δε γουστάρω να είμαι κάπως για να είμαι... μονοχνοτιά το λες εσύ αυτό; Εγώ απλά το λέω χάσιμο...

So this is Christmas

And what have you done

Another year over

And a new one just begun

Ans so this is Christmas

I hope you have fun

The near and the dear one

The old and the young

A very merry Christmas

And a happy New Year

Let's hope it's a good one

Without any fear

And so this is Christmas

For weak and for strong

For rich and the poor ones

The world is so wrong

And so happy Christmas

For black and for white

For yellow and red ones

Let's stop all the fight

A very merry Christmas

And a happy New Year

Let's hope it's a good one

Without any fear

And so this is Christmas

And what have we done

Another year over

And a new one just begun

Ans so this is Christmas

I hope you have fun

The near and the dear one

The old and the young

A very merry Christmas

And a happy New Year

Let's hope it's a good one

Without any fear

War is over over

If you want it

War is over

Now...

Κανένα δεδομένο...

2010-10-19T18:01:00.005+03:00

Πώς ξεκινάνε όλα και πώς καταλήγουν;

Τι προσδοκίες έχεις ξεκινώντας... κάτι;

Τι όνειρα κάνεις για αυτό, μαζί με αυτό και που καταλήγεις;

Εκεί που έχεις φτιάξει τα δεδομένα σου και πορεύεσαι, ξαφνικά συνειδητοποιείς ένα πράγμα: «τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι δεδομένο, ούτε καν η ίδια η ζωή».

Αλλάζεις εσύ μεγαλώνοντας, αλλάζουν οι γύρω σου, το μέσα σου, το κάτι σου κι εκεί που όλα θαρρείς πως είναι σε τάξη, ξημερώνει μια μέρα και βρίσκεις παντού αταξία.

Τα δεδομένα δεν είναι πια δεδομένα και εκείνα που θεωρούσες ότι είναι μακριά σου, τα βλέπεις στο πλάι σου να σε κοιτάνε κατάματα και να θέλουν να βρουν στέγη μέσα σου.

Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι μαθαίνεις να ζεις με αστάθμητους παράγοντες και παρ’ ότι στην αρχή ξαφνιάζεσαι πολύ, μετά συνηθίζεις και προχωράς έχοντας ως βάση αστάθμητους παράγοντες παντού...

Και τότε τι;

Τρελαίνεσαι;

Τα παίρνεις στο κρανίο και αρχίζεις και τρέχεις κι όπου σε βγάλει;

Τι;

Κι έρχεσαι αντιμέτωπος με τα κρυφά που θεωρούσες φανερά, και με εξηγήσεις που δεν εξηγήθηκαν ποτέ γιατί δεν είχε χρειαστεί.

Δεν τα καταλαβαίνεις όλα, αν και κάνεις φιλότιμες προσπάθειες για αυτό...

Στεναχωριέσαι, μπορεί να φύγει και κανένα αδέσποτο δάκρυ από τα μάτια και μετά μπορεί να σκάσεις και χαμόγελα.

Μπερδεύεσαι λίγο, δεν ξέρεις πως κατέληξες εδώ, εκεί, παραπέρα, αλλά δεν έχεις και πολλά περιθώρια για σκέψεις.

Κάνεις λογαριασμό, κρατάς, πετάς, χαρίζεις και προχωράς.

Ο νόμος της ζωής είναι αυτός «αν δεν προχωρήσεις θα σαπίσεις» και κάθε φορά προχωράς κρατώντας ότι σου απέμεινε...

Κάνεις κινήσεις, προσπαθείς στην αρχή να φέρεις πίσω ανθρώπους, καταστάσεις φίλους και πάνω στην προσπάθεια συνειδητοποιείς ότι αυτό για το οποίο ζορίζεσαι να επαναφέρεις, απλά σου έχει τελειώσει, απλά σε έχει περάσει απέναντι και το χαζεύεις από απόσταση...

και νιώθεις πάλι περίεργα και νιώθεις κάπως... λίγος γιατί το δεδομένο σου δεν είναι πια δεδομένο σου, όχι γιατί εκείνο θέλησε να παύσει, όπως εσύ νόμιζες, αλλά γιατί εσύ δεν το άντεξες άλλο...

Τι σου είναι ο άνθρωπος, η ψυχή του, το μυαλό του, η καρδιά του, το μέσα του, το έξω του...

μια στροφούλα παίρνει κι όλα τα βλέπει αλλιώς...

όλα γίνονται αλλιώς και το λουλουδάκι που ήταν ξεραμένο, ξαναπρασινίζει και ο δρόμος που ήταν έρημος γεμίζει με χαμόγελα και ταξίδια ψυχής... δεν καταλαβαίνεις πολλά το ξέρω, δεν πειράζει, εγώ είπα αυτά που είχα να πω και νιώθω καλύτερα...

ότι δεν είναι πια κοντά μου ανήκει αλλού...που λέει κι η Χαρούλα κι ότι κατάλαβες, κατάλαβες!!!

Μάριαν VS Σεπτέμβρης

2010-10-05T23:29:00.006+03:00

1.10.2010

Πάει ο Σεπτέμβρης μας τελείωσε! Πότε πήγα διακοπές, πότε γύρισα, πότε έχουμε Οκτώβρη(καλό μήνα κιόλας) ούτε που το κατάλαβα! Αναρωτιέμαι τελικά αν όντως περνάνε τόσο γρήγορα οι μέρες ή ιδέα μου είναι; Ρε παιδιά πως γίνεται να ρίξω ταχύτητα;;;

Τέλος πάντων, ίσως απλά θα πρέπει να αποδεχτώ κάποια στιγμή, κάπου, κάποτε, κάποια πράγματα και ποιος ξέρει ίσως να βρω τον τρόπο...

Και συνεχίζω στο παρασύνθημα, όταν μπήκε ο Σεπτέμβρης, εγώ ήδη είχα επιστρέψει από τις διακοπές μου (αχ, αχ!!!)περίπου μια εβδομάδα και ήδη είχα δουλέψει αρκετά(κατευθείαν στα σ&*&*), άρα από άποψη προσαρμογής θεωρητικά τουλάχιστον, τον υποδέχτηκα έτοιμη και πολύ ομαλά!!!

Κατά τις 4 -5 του μήνα, που έπιασε κάτι συννεφιές, κάτι δροσούλες, κάτι κλείσε τα παράθυρα και μπες μέσα, άρχισα να πανικοβάλλομαι ελαφρώς και να πέφτω σε μια γλυκιά κατάθλιψη, μη φανταστείς τίποτα σοβαρό, απλά ήμουν διαρκώς προσγειωμένη κάτω από ένα μαύρο σύννεφο, από εκείνα που βλέπουμε στα κινούμενα σχέδια με τον κεραυνό παραμάσχαλα να κοπανάει το κεφάλι μου και μετά να βρέχει.

Ωστόσο η πολλή δουλειά, εκτός του ότι τρώει τον αφέντη, τον βοηθάει γενικά για να μη σκέφτεται πολύ και γενικά να ξεχνάει, ήρθε κι ένα ταξιδάκι στη μέση περίπου του μήνα κι έτσι η Μάριαν άρχισε να προηγείται κερδίζοντας τη μάχη της με τον Σεπτέμβρη!!!

Και πάνω που πήγε η γλυκούλα να ξανοιχτεί, τσουπ φτάνει Κυριακή, από εκείνες που ξυπνάς και δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι γιατί δε βρίσκεις κανένα απολύτως νόημα, κι όταν σηκώνεσαι πια, γιατί πόσο να μείνεις κρεβατωμένος; Δεν περπατάς ακριβώς αλλά σέρνεσαι και φοβάσαι μη φτάσει το απόγευμα πιο νωρίς κι εσύ είσαι μόνος σου, γιατί κανείς εκείνη τη μέρα δεν σε θυμήθηκε, ή δεν επιδίωξες να σε θυμηθεί... κι έρχεται το άτιμο το απόγευμα και παρ’ ότι το περίμενες από το πρωί, τελικά σε βρίσκει ανίκανη να το αντιμετωπίσεις, γιατί οι Κυριακές έτσι κι αλλιώς μπορεί να σε τρελάνουν κι αν είναι και μια Κυριακή του Σεπτέμβρη κι έχεις και μια ροπή προς την μα&*&*^, σίγουρα θα βρεθείς απροστάτευτη, χωρίς ασπίδα, να κλαις, να χτυπιέσαι πάνω στο κρεβάτι σου, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, αλλά έτσι γενικά για όλα τα δικά σου «γιατί» και για όλα τα «γιατί» του κόσμου... έχεις βλέπεις μέσα σου μαζέψει αρκετό απόθεμα νερού και κάπου πρέπει να το εναποθέσεις ελαφρά τη καρδία!!!

Σε αυτήν ακριβώς τη φάση ο Σεπτέμβρης πέρασε μπροστά από τη Μάριαν και μέχρι την εκπνοή του, χθες δηλαδή, δεν κατάφερε το κορίτσι να ξεπεράσει εκείνη την Κυριακή κι εκείνο το υγρό με αλμυρό νερό απόγευμα. Οπότε στη μάχη μεταξύ Σεπτέμβρη και Μάριαν σημειώσατε 1.

ΥΓ: Μπορεί να χάθηκε η μάχη άλλα ακόμη ο πόλεμος μαίνεται μεταξύ Μάριαν και Κυριακής Οκτώβρη αυτή τη φορά, το level ανεβαίνει και που ξέρεις μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα!!!

Διακοπάρες!!!!!

2010-09-08T15:30:00.014+03:00

Αμοργός...

Ταξίδι. Αρχή. Γέλια. Παιχνίδι. Ποτό. Μεθύσια. Περπάτημα. Σκαρφάλωμα. Coppertone. Κύματα. Μοναξιές. Παρέες. Βόλτες. Απλωτές στην παραλία. Κολύμπι. Χαρά. Ήλιος. Ηλιοβασιλέματα. Πρωινά. Φούρνος. Μπύρες.

Κρασιά. Hangover. Στροφές. Τζόγος. Γάλλοι. Κουνούπια. Τοστάκια. Ηρεμία. Βαρκάκια. Φωτογραφίες. Σκέψεις. Αστέρια. Φεγγάρι. Χορός. Κουβέντες. Ομπρέλα. Φούσκα. Διάβασμα.

Μάλαμας. Πασχαλίδης. Θανάσης. Ναταλία. Άντζυ. Μάριαν... ...κι επειδή οι λέξεις και τα νοήματα που αφήνουν πίσω τους σαν τα πεφταστέρια κι ακόμα πιο πολύ, δεν σταματάνε πουθενά, λέω να κλείσω την περιγραφή μου εδώ με μία λέξη που τα κλείνει όλα μέσα της: ΔΙΑΚΟΠΑΡΕΣ!!!

Λέσβος...

Φυγή. Αεροπλάνο. Θάλασσα. Φωνές. Παιδιά. Παιδάκια. Πολλά παιδάκια. Αααααααα. Σοφία, σοφία. Διάβασμα. Εαυτός. Ψαράκια. Κουβέντες. Ζέστη. Ούζα. Γέλια. Clubbing. Ξενερώματα. Αγαπούλες. Νεύρα. Βότσαλα. Καροτσάκια με μωρά. Πολυκοσμία. Φίλοι. Μαμουνάκια. Αυτοκίνητο. Στροφές. Καφέδες ντε καφεϊνέ... καλά ήταν, αλλά πολύ!

Σέριφος...

Γέλια. Καράβι. Ταξίδι. Νύχτα. Κάμπινγκ. Σκηνή. Εμπειρία. Αέρας. Αέρας. Αέρας. Ησυχία. Ξενερώματα. Φακός. Αδερφούλα. Αέρας. Αέρας. Αέρας. Σουβλάκια. Λεωφορείο. Κύματα. Σκαλοπάτια. Απέραντες χρυσές αμμουδιές. Ανηφόρα. Coppertone.Κατηφόρα. Κοτσιδάκια. Βανίλιες. Αέρας. Αέρας. Αέρας. Τεκίλες στην άμμο. Φεγγάρι. Παράξενες μυρωδιές(χαχαχα)! Ωραία ήταν! Θέλω επανάληψη, γίνεται;;;

Αυτό φέτος ήταν το καλοκαίρι μου και μου άρεσε, γιατί ήταν πολύ και το ευχαριστήθηκα! Θα ήθελα κι άλλο κι ας με πουν αχάριστη, δεν είμαι, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό το ωραίο...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ, ΠΟΛΥ

Αύγουστε μήνα μου τα λέμε του χρόνου...

Το καπελίνο μου και φεύγω!!!

2010-07-23T17:17:00.005+03:00

Εχθές επιτέλους κατάφερα και αγόρασα το ψάθινο καπελίνο μου, για την παραλία και πλέον μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είμαι έτοιμη να την κάνω γι’ Αμοργό! Έφτασε η μεγάλη ώρα των διακοπών, λίγο νωρίτερα φέτος από άλλες χρονιές η αναχώρηση, ίδια η επιστροφή, τέλεια δηλαδή! Είμαι έτοιμη να κατεβάσω διακόπτες και να προκαλέσω black out σε σκέψεις, σε άγχος σε όλα, μόνο με κεριά ό,τι γίνει κι ό,τι βλέπω! Φέτος όλα είναι διαφορετικά από άλλες χρόνιες, λίγο η οικονομική κρίση, λίγο οι γύρω μου, λίγο το μέσα μου, λίγο το έξω μου, λίγο απ’ όλα τέλος πάντων μ’ έχουν βγάλει εκτός προγράμματος(λέμε τώρα) και μ’ έχουν βάλει στη διαδικασία να σκέφτομαι ακόμη και κάμπινγκ να κάνω – που καθόλου δεν το χω - προκειμένου οι διακοπές μου να έχουν διάρκεια!!!

Κατά τ’ άλλα δεν έχω καθόλου, μα καθόλου έμπνευση τελευταία και δυσκολεύομαι να γράψω οτιδήποτε εκτός δουλειάς, ελπίζω σύντομα να την ξαναβρώ και να καταθέσω εδώ με πάσα λεπτομέρεια πως τα πέρασα!!!

Καλό υπόλοιπο Ιούλη και καλό Αύγουστο να έχουμε!

Και για το τέλος κράτησα αυτό το τραγουδάκι που τα λογάκια του Γιάννη Πανουτσόπουλου κάτι μου έκαναν, με έβαλαν σε μια διαδικασία να ονειρευτώ αυτό που θέλω να έρθει...

Αμοργός

Αύγουστος ζεστός
μας ταξιδεύει
Άστρο για φυγή
μας οδηγεί
Πίσω η στεριά
όλο μακραίνει
Γέρνει το φεγγάρι
να κρυφτεί.

Καινούρια μέρα θα ανατείλει
με τη ματιά σου να μου γελά
Παίζει το κύμα μ' ένα κοχύλι
κι εγώ με σένα σαν τα παιδιά.

Έπεσε δροσιά
και μ' αγκαλιάζεις
Φέγγει μακριά
ο Αυγερινός
Σαν τον ουρανό
γλυκοχαράζεις
Λάμπει η Αμοργός
γυμνή στο φως.

Καινούρια μέρα θα ανατείλει
με τη ματιά σου να μου γελά
Παίζει το κύμα μ' ένα κοχύλι
κι εγώ με σένα σαν τα παιδιά.

Λόγια: Γιάννης Πανουτσόπουλος

Μουσική: Παναγιώτης Μάργαρης

Υ.Γ Ψιιιιτ κορίτσι... μη ξεχάσεις το καπελίνο σου!!!!

Ο Ακροβάτης...κι όταν πέφτει γελά

2010-07-01T17:50:00.004+03:00

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δε κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό
Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Μύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες

Νομίζω πως βρίσκω τη φωνή μου!

2010-05-07T17:27:00.012+03:00

Τελικά αξίζει να φωνάζεις για τα δικαιώματα σου ή καλύτερα να μένεις σιωπηλός θεωρώντας ότι έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστείς;

Είναι ευκολότερο να βρίζεις καθισμένος στον καναπέ σου, από το να ξεβολεύεσαι και να τρέχεις στους δρόμους να φωνάζεις έξω από τη βουλή για χαμένα δικαιώματα... που να τρέχεις τώρα, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Αφού έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια δεν έβγαινες, γιατί να το κάνεις τώρα; Σιγά τα ωά! Βρε, μήπως τελικά είσαι κι εσύ ένας δήθεν επαναστάτης, ένας δήθεν ξεσηκωμένος; Ε; Γιατί τώρα κι όχι πριν; Μήπως ρε φίλε μας δουλεύεις; Μήπως είσαι κι εσύ υποκινούμενος και δεν μας το λες; Τι; Νοιάστηκες εσύ στα ξαφνικά επειδή σκοτώθηκε μία συνάδελφός σου, μια γνωστή σου, μία φίλη σου, μια μάνα μ’ ένα αγέννητο παιδί στην κοιλιά της; Ε σιγά το πράγμα, σιγά τη λεπτομέρεια... πέντε πάνω πέντε κάτω πάλι στα ίδια είμαστε... άραξε μεγάλε στην καναπεδάρα σου, πάρε το φραπόγαλο σου, άμα σε κόψει πείνα παρήγγειλε και κανένα σουβλάκι και μην καίγεσαι για το αύριο, δε λέει να χαλάς τη ζαχαρένια σου, κάτσε δες τις ειδήσεις σου, τον Λαζόπουλο σου, πες και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα περί χρεοκοπίας και ΔΝΤ (είναι πολύ must αυτή την περίοδο) κι ότι είναι να λυθεί θα λυθεί από μόνο του, ε κι αν μείνει και τίποτα άλυτο, δεν χάλασε κι ο κόσμος κι αύριο μέρα είναι, το λύνεις τότε, αν έχεις όρεξη, εννοείται!

Κι όμως κάτι τέτοιους "επαναστάτες" έχω συναντήσει πολλούς και καθόλου δεν ντρέπονται να σε κοιτάξουν στα μάτια και να σου πουν «τι, ρε μαλάκα εγώ θα σώσω την Ελλάδα και τον κόσμο;». Ναι, ρε φίλε εσύ θα σώσεις την Ελλάδα και τον κόσμο, θα έρθω κι εγώ παρέα και που ξέρεις μπορεί να πετύχουμε και κανένα γνωστό στο δρόμο να έρθει κι αυτός μαζί και να γίνουμε πολλοί! Έλα εσύ, κάνε την αρχή σώζοντας τον εαυτό σου από την απάθεια του, μπορείς... Βρες τη δύναμη και σήκω από τον καναπέ, σβήσε τη ριμάδα την τηλεόραση που σου πιπιλάει συνέχεια με υπερβολές τον εγκέφαλο, άσε λίγο και το λάπτοπ εκτός λειτουργίας να ανασάνει κι αυτό και τρέξε να βρεις την αξιοπρέπεια σου ή έστω κάποιο από τα όνειρα σου...

Τρελαίνομαι όταν ακούω παιδιά γύρω στα 20 – 25 που τώρα ξεκινάει η ζωή τους να μου λένε ότι όσο και να φωνάξουμε δεν υπάρχει περίπτωση να μας ακούσει κανείς... Μα είναι δυνατόν, τόση απογοήτευση; Τόσο ταβάνι γύρω τους, γύρω μας; Και τελικά τι; Να μείνουμε όλοι κουρνιασμένοι στη γωνίτσα μας και να περιμένουμε την καταδίκη μας;

Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ κάποιες φορές χάνω κάθε στοιχείο"επανάστασης" από μέσα μου και κάποιος από τους εαυτούς μου βλέπει παντού τοίχους και ταβάνια δίχως παράθυρα... μετά όμως σκέφτομαι ότι δεν γίνεται, κάπου θα υπάρχει ένα παράθυρο, μια πόρτα, ένας φωταγωγός ρε φίλε να πάω να κοιτάξω κι εγώ το φως κατάματα. Και μέχρι να το εντοπίσω(το φως) θα ψάχνω, στην ανάγκη μπορεί να πάρω ένα σφυρί και να ανοίξω μια τρύπα στο ταβάνι, μπας και δω τον ουρανό με την λιακάδα του και τα ουράνια τόξα του, αϊ σιχτίρ που θα δολοφονήσετε όλοι εσείς τα δικά μου όνειρα...

Θα μείνω εδώ και θα παλέψω για το τώρα μου και το μετά μου, θα φωνάζω μέχρι να κλείσει η φωνή μου και θα περπατάω μέχρι να λιώσουν τα παπούτσια μου και να γδαρθούν οι πατούσες μου και θα ελπίζω μέχρι το τέλος κι αν χάσω – πράγμα που καθόλου δεν θα ήθελα – θα ξέρω απλά ότι δε μπορώ να παλέψω άλλο, αλλά τουλάχιστον προσπάθησα για μένα, για σένα, για τον απέναντι, για τον φίλο και για τον αδερφό μου, για τη γιαγιά μου και για τον μπαμπά μου.

Τώρα μπορεί να πονάω και να έχω καμπουριάσει κάπως από το μούδιασμα που προκλήθηκε μέσα μου από το χαμό τεσσάρων ψυχών, αλλά ο φόβος και το μούδιασμα σε καμία περίπτωση δεν θα σταματήσουν την ορμή μου και τα θέλω μου για να ζήσω ότι ονειρεύτηκα και σκοπεύω να ονειρευτώ...

Είμαι η Μαριάνθη και συνεχίζω...

Venceremos (Θα νικήσουμε)

2010-03-08T14:39:00.004+02:00

Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα, σε μαγεμένη τροχιά

Πήρα το δρόμο να φύγω, μα ήρθα, τίποτα δεν μ’ ακουμπά

Στον παράξενό μου χρόνο.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα

Να σ’ αγκαλιάσω, να μ’ αγκαλιάσεις, να ξεγελιέσαι, να ξεγελιέμαι

Να σ’ αγαπήσω, να μ’ αγαπήσεις, έστω για λίγο, για τοσοδούλι

Σαν ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά

Μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά

Στων προσώπων μας τις ζάρες.

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά

Ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας και η ψυχή μου πηδά

Στου απέραντου την ψίχα.

Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια για βγες απ’ όξω απ’ τη συνήθεια

Σύρε κι έλα να με λούσεις, κι ας είμαι της καθαρευούσης

Να σ’ αγκαλιάσω, να μ’ αγκαλιάσεις, έστω για λίγο, για τοσοδούλι

Δρεπανηφόρα άρματα περνάν

Στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν

Ασυγκίνητο σ’ αφήνει.

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα, θωρακισμένε καιρέ

Με μια σκληρή, παγερή τρυφεράδα, σε πλησιάζω μωρέ

Μ’ αυταπάτες πια δεν έχω.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μας ας γίνουμε τα δυο μας ένα

Δες, θα φτιάχνουμε στιχάκια, να περπατάν σαν καβουράκια

Πλάγια κι ακριβά τα χάδια, φως αχνό μες στα σκοτάδια

Μ’ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ

Στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ

Βενσερέμος…Βενσερέμος…

Νικόλας Άσιμος

Έλα μου;;;

2010-02-18T15:51:00.006+02:00

Υπάρχω; Δεν υπάρχω;
Ζω; Πέθανα;
Είμαι εδώ; Είμαι αλλού;
Ίσως κάπου παραπέρα;
Ειλικρινά δεν ξέρω!
Προφανώς υπάρχω...
γιατί αν δεν υπήρχα πώς ακριβώς θα έγραφα αυτές τις γραμμές;
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θέλω και αν θέλω να γράψω κάτι.
Από τη μια έχω τόοοοοσα πολλά να πω κι από την άλλη, δεν ξέρω αν θέλω να τα πω και να τα γράψω...
Κοινώς δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι,
τι θέλω και τι δεν θέλω,
ποια είμαι, που είμαι - αν είμαι – και που πηγαίνω!
Από τη μια μου πλευρά υπάρχει... μια μαυρίλα,
ένα χάσιμο,
ένα κλάμα,
ένα διαρκές μοιρολόι και μερικές απώλειες
Κι από την άλλη μου πλευρά έχω...
βόλτες,
λιακάδες,
μπαλκόνια,
παρέες,
αγάπες,
φιλίες,
οικογένεια,
γέλια και μια πρόωρη άνοιξη.
Τι να κρατήσω, τι να πετάξω;
Τι είναι πραγματικό και τι φαντασία;
Τα έχω μπερδέψει.
Έχω στόχους, δεν έχω;
Έχω προβλήματα, δεν έχω;
Αχταρμάς... από Χριστούγεννα στο καρναβάλι και στα καπάκια χαιρετισμοί,
«περήφανες» εθνικές επετείοι και Πάσχα!
Το καλοκαίρι έχω την εντύπωση ότι θα αργήσει κάπως,
αλλά που θα πάει θα έρθει κι αυτό και θα περάσει και φτου κι απ’ την αρχή... και τελικά τι;
Πώς;
Που;
Γιατί;
Πότε;
Πάλι μπέρδεμα,
πάλι ματαιότητα,
πάλι ελπίδα,
πάλι προσδοκία...
Ατέλειωτος κύκλος που δεν ξέρω
πότε άνοιξε, πότε κλείνει και που με οδηγεί...
Έχει άλλον παρακάτω;
Ερωτήματα μάταια, απορίες άλυτες και στόχοι...
στόχοι πότε πεσμένοι στο πάτωμα,
πότε καρφωμένοι στον τοίχο,
πότε πετυχημένοι
και πότε μια κι έξω χαμένοι.
Τι γράφω;
Ούτε που ξέρω(σιγά να μην ήξερα)
Που θα καταλήξω;
Ούτε αυτό το ξέρω, μάλλον πουθενά
γιατί... το ντριιιιν του τηλεφώνου με «έκοψε» κι ο συλλογισμός μου πάει...
λες να τον ξανάβρω;
Μπαααα...
μερικά απανωτά φτερνίσματα μου, ένα «γείτσες» κι ένα «μήπως κρύωσες;»
με γείωσαν και τον έχασα τελείως!
Άραγε θα ξανάρθει;
Ποιος ξέρει;
Μπορεί ναι,
μπορεί και όχι... θα δείξει!!!

Αγάπη σ' εμένα

2010-02-12T12:42:00.002+02:00

Ένα βαθύ φιλί κι έλα βαθύ σκοτάδι
έλα με ορμή τυφλή και απαλή σαν χάδι
έλα με τη δροσιά και με τον πυρετό
και με του πόθου τη φωτιά και τ' αναφιλητό...

Έλα πίσω αγάπη, έλα πίσω αγάπη σε μένα
και πλήγωσέ με αγάπη ώσπου να τρέξει το αίμα
όλα από σένα αγάπη γιατί μακριά σου όλα ψέμα
τα μάτια δέσε μου, αγάπη κι οδήγησέ με ως το τέρμα
οδήγησέ με αγάπη πέρα απ' του δρόμου το τέρμα

Έλα με τις σιωπές τα δίχτυα σου να πλέξεις
και χόρεψε και βγες έξω από τις λέξεις
έλα με τη βροχή, του τέλους τη σκιά
έλα αθώο παιδί και μοχθηρή θεά

Έλα πίσω αγάπη, έλα πίσω αγάπη σε μένα
και πλήγωσέ με αγάπη ώσπου να τρέξει το αίμα
γιατί μακριά σου όλα ψέμα
τα μάτια δέσε μου, αγάπη κι οδήγησέ με ως το τέρμα
κι ανάστησέ με αγάπη πέρα απ' του δρόμου το τέρμα

Λόγια – Μουσική: Μανώλης Φάμελος

Χριστούγεννα = Αγάπη και Μαγεία

2009-12-24T15:28:00.006+02:00

Αυτά τα Χριστούγεννα φέτος… δεν ξέρω πως ακριβώς να νιώσω, να αισθανθώ…οι φίλοι μου με κοιτάνε παράξενα, οι άσχετοι με θεωρούν απόμακρη και η μάμα μου λέει πως ζω στον κόσμο μου κι απ’ ότι φαίνεται η μανούλα, γι’ άλλη μια φορά, κερδίζει με διαφορά!!!

Ε ναι λοιπόν, φέτος αποφάσισα να είμαι στον κόσμο μου, μέσα κι έξω μου, θαρρείς και πασαλείφτηκα με ένα υλικό που δεν μπορεί να το διαπεράσει τίποτα… λες κι έγινα άλλη.

Γύρω μου επικρατεί ένας πανικός στα μαγαζιά, στο σπίτι, στη δουλειά, στις ειδήσεις, στα πάντα κι εγώ απέχω απ’ όλους κι απ’ όλα. Δε με νοιάζει που δεν θα βγω για ψώνια, γιατί πολύ απλά δεν θέλω να βγω για ψώνια. Μόνο η σκέψη του να μπλεχτώ ανάμεσα στα πλήθη στο Mall ή αλλού μου φέρνει λιποθυμία, με αδειάζει! Έτσι απέχω φέτος συνειδητά απ’ όλα αυτά.

Προτίμησα το δώρο μου να το κάνω ταξίδι και να φύγω μήπως βρω χιόνια, μήπως εντοπίσω τελικά κάπου στην εξοχή το... Christmas spirit.

Ανέβηκα στην ταράτσα και θα ξανανέβω για να δω τα αστέρια, να κάνω τις ευχές μου και να ψάξω να βρω τη μαγεία.

Δεν ξέρω αν υπάρχει, δεν ξέρω αν θα έρθει σε μένα, πάντως εγώ όπου κι αν βρεθώ αυτά τα Χριστούγεννα θα την αναζητώ διαρκώς κι αδιαλείπτως σε ταράτσες, πλατείες και εξοχές!!!

Σε τελική ανάλυση τι είναι τα Χριστούγεννα; Ε; Η γιορτή της αγάπης είναι κι εγώ θέλω να προσπαθήσω να αγαπήσω τους πάντες και τα πάντα!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν γεμάτα αγάπη και μαγεία…

Αγαπημένο μου Ημερολόγιο...

2009-12-11T15:50:00.004+02:00

Προχθές αξιώθηκα να πάω να δω την καινούρια ταινία του Woody Allen, με το φοβερό τίτλο «Κι αν σου κάτσει;».
Μια ταινία για την οποία δεν θα μιλήσω, γιατί τώρα δεν είναι αυτό το θέμα μου κι εδώ που τα λέμε δεν είμαι και η αρμόδια για να το κάνω!
Φεύγοντας λοιπόν από το σινεμά, δεν είχα συνειδητοποιήσει απόλυτα αν η ταινία που είδα μου άρεσε πολύ ή λίγο. Tο μόνο που είχα σίγουρο ήταν ότι πέρασαν περίπου 90 λεπτάκια ευχάριστα και χωρίς πολλές βαρύγδουπες σκέψεις... αλλά μάλλον έκανα λάθος!
Επέστρεψα σπίτι, έβαλα τα μπιτζαμάκια μου, διάβασα λίγο από το βιβλίο μου και σε κάποια φάση θεώρησα ότι ήταν η ώρα να κοιμηθώ... νόμιζα ότι νύσταξα, η ανόητη!
Έσβησα τα φώτα και μπήκα σε διαδικασία ύπνου...
έλα όμως που ο άτιμος την είχε κάνει γι’ αλλού κι αντί για αυτόν, μου ήρθαν επίσκεψη οι... σκέψεις, πολλές σκέψεις... ποτάμια, βουνά, συννεφάκια, ότι θες!
Ξαφνικά η φράση του έργου «όλα έχουν ένα τέλος... έναν θάνατο» προφανώς με είχε κάνει άνω κάτω και σα να μην έφτανε αυτό, θυμήθηκα ακριβώς εκείνη τη στιγμή και μια φράση από ένα άρθρο που διάβαζα το πρωί της ίδιας μέρας σ’ ένα περιοδικό...
«ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και ότι και να κάνεις δε μπορείς να τον αποφύγεις, όμως η ζωή σου είναι δική σου και μπορείς να τη ζήσεις όπως θέλεις».
Αυτό ήταν, που να με πάρει ο ύπνος... ξαφνικά είχα γίνει χάλια.
Το Εγώ μου, η Ζωή μου και το Τέλος μου γίναμε ένα κουβάρι τα τρία μας, ίσως για πρώτη φορά...
κι άντε να σηκώσεις το ανάστημα σου και να βρεις άκρη
κι άντε να μετρήσεις το Εγώ, τη Ζωή και το Τέλος και να τα βάλεις σε σειρά...
ποια σειρά;;;
Και ειδικά όταν είναι νύχτα, έξω βρέχει καταρρακτωδώς(άνευ σημασίας η λεπτομέρεια) και δεν μπορείς να σηκώσεις το ρημάδι το τηλέφωνο να πάρεις κάποιον και να του πεις
«ρε φίλε έχω φάει φρίκη με το Εγώ, τη Ζωή και το Τέλος και κατ’ επέκταση με όλους και με όλα, ακόμα και με σένα».
Έξω συνέχισε να βρέχει – το είπα και πριν το ξέρω – κι εγώ έγινα ένα ράκος η καημενούλα, όχι γιατί φοβήθηκα το Τέλος ή το Εγώ, αλλά γιατί ρε γαμώτο τρέμω τη ζωή και δε βρίσκω τρόπο να αντιμετωπίσω αυτόν τον φόβο και κατ’ επέκταση χιλιάδες άλλους και πάνω απ’ όλα εμένα...
Περιττό να σου πω ότι ξαγρύπνησα κι ότι με ευκολία ξύπνησα το πρωί, έχοντας ακόμη τις ίδιες σκέψεις, σα να μην είχε περάσει στιγμή, μάλλον είχαν γίνει όνειρα... Κι εδώ που τα λέμε, εντελώς μεταξύ μας, για να έχω μπει στη διαδικασία να γράφω αυτές εδώ τις γραμμές, προφανώς οι «επισκέπτριες» δε λένε να την κάνουν!

Άσφαλτος

2009-11-13T20:47:00.007+02:00

Άσφαλτος υγρή, χειμωνιάτικη.

Από όπου πέρασα έμεινα ξένη.

Άσφαλτος λερωμένη κι άχρηστη…

μα εσύ θυμάμαι φορούσες φτερά.

Ναι αλλά πότε;

Στα όνειρά μου μάλλον,

στα όνειρά μου, ναι.

Κι ίσως, ακόμα πιο παλιά .

Οπτικές ίνες,

διαδικτυακές σιωπές μας ένωναν και μας χώριζαν.

Συνήθισα την απουσία.

Συνήθισα το ψυχρό γαλάζιο σου φως.

Έπειτα άρχισα να σου μοιάζω…

κατέστρεφα τον εαυτό μου για σένα.

Μετά…

τον κατέστρεφα μόνο για μένα.

Ώσπου μια μέρα άνοιξες την πόρτα και μπήκες.

Χωρίς φτερά,

χωρίς αποσκευές…

χωρίς αγάπη

μ’ ένα τεράστιο παγωμένο φεγγάρι

στο δεξί σου ώμο.

Το 'ξερα.

έτσι ξαφνικά θα ερχόσουν από δρόμους αχάρακτους ακόμα…

αχάρακτους ακόμα.

Ήρθες

κι έμεινες… ξένος.

Ξένος.

Ακατανόητα λόγια, παρεξηγημένες σιωπές, κοφτές ανάσες

ήρθαν και πάγωσαν,

γίναν χαλίκια, κύλισαν κάτω.

Ο έρωτας μου, μαύρη λιωμένη πίσσα,

κύλησε πάνω τους…

τα σκέπασε.

Ανάμεσά μας άσφαλτος

πού ολοένα μακραίνει…

από τότε.

Άσφαλτος που γυαλίζει και σκίζει τη ζωή μου στα δύο.

Σου την έχω στημένη.

Αν διαλέξεις το δρόμο αυτό,

ούτε εκεί

ούτε εδώ θα με βρεις.

Θα σαι πάντα ανάμεσα,

κι εγώ…

πάντοτε ξένη.

Λόγια – Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου
Μουσική: Μιχάλης Δέλτα

Στο τρένο...

2009-10-13T16:54:00.007+03:00

Τον τελευταίο καιρό για πολλούς και διάφορους λόγους έχω επιλέξει να πηγαινοέρχομαι στη δουλειά μου με το τρένο. Η διαδρομή που κάνω, μέσα στο βαγόνι, διαρκεί περίπου ένα τέταρτο και για μένα αυτό, σημαίνει ένα τέταρτο κλεισμένη στον κόσμο τον δικό μου, στη μουσική μου, στις σκέψεις μου και στα θέλω ή ΔΕΝ θέλω μου. Καμιά φορά όταν δεν αντέχω τον δικό μου κόσμο, παρατηρώ τον κόσμο των άλλων, των άγνωστων συνταξιδιωτών μου! Μου αρέσει να τους παρατηρώ, κοιτάζοντας τους κλεφτά μέσα από τα γυαλιά μου. Τις κινήσεις, τα βλέμματα, να «κρυφάκουω» τα τηλεφωνήματα τους, να προσπαθώ να φτιάχνω τις ιστορίες τους μέσα από τα δικά μου μάτια.
Όταν ακούω τη στάση μου ο κόσμός αυτός εξαφανίζεται και συνήθως δεν επανέρχεται στο μυαλό μου, εκτός αν πρόκειται για κάτι το οποίο μου έχει κάνει πραγματική εντύπωση, όπως εχθές, το απόγευμα που επέστρεφα...

Πρόλαβα το τρένο την τελευταία στιγμή και δε μπήκα στο τελευταίο βαγόνι που μπαίνω συνήθως. Μπήκα σ’ εκείνο που ήταν μπροστά μου, στάθηκα στο κέντρο ψάχνοντας να βρω να κρατηθώ από κάπου, ξαφνικά αντίκρισα το πρόσωπο μου στο τζάμι κι ένιωσα αποστροφή, μιας και ήμουν αγέλαστη, κουρασμένη, μουτρωμένη και απόμακρη.
Στην επόμενη στάση, έπιασα γωνία για να μη με βλέπω και μέσα στο βαγόνι μπήκε ένας υπερκινητικός νεαρός, γύρω στα 25, Ολυμπιακός(φορούσε βραχιόλια και καπέλο της ομάδας του). Γύρισα και τον κοίταξα, όπως κοιτάμε κάποιον που μπαίνει στο τρένο... αδιάφορα. Όμως καθώς γυρνούσα το κεφάλι μου από την άλλη, τον άκουσα να μιλάει στο κινητό δυνατά, χαρούμενα, αυθόρμητα σα να ήταν στο δωμάτιο του! Δεν έλεγε καλά το «ρ» και ήταν αστείος, έβγαλα τα ακουστικά μου – που με είχαν κουράσει – και έστησα αυτί!!!

Άκουσα ότι μιλούσε με ένα κορίτσι. Ο τρόπος που της μίλαγε είχε πολύ πλάκα, γιατί έβριζε, έκανε κινήσεις με τα χέρια του, της έλεγε για το σπίτι του, το δωμάτιο του, μια κάρτα που του είχε πάρει εκείνη. Παρ’ ότι έδειχνε κάπως «μπουνταλάς» έβγαζε μια φοβερή τρυφερότητα και χαρά. Κάποια στιγμή κάτι της είπε κι εκείνη από την άλλη άκρη της γραμμής άρχισε να γελάει. Εκείνος, ενώ μιλούσε ασταμάτητα, διέκοψε απότομα, αφήνοντας την να γεμίσει τα αυτιά του και την καρδιά του με τα γέλια της. Φάνηκε στο πρόσωπο του. Σταμάτησε ό,τι της έλεγε πριν και της είπε: «Μου αρέσει πολύ να σε ακούω να γελάς», δεν ξέρω τι του απάντησε κι εκείνος συνέχισε με διαφορετικό τόνο στη φωνή σε σχέση με πριν... «Αυτό δεν είναι το ωραίο; Να μπορούμε να κάνουμε τον άλλο να γελάει; Να γελάμε μαζί και να ακούμε ο ένας τι λέει στον άλλο; Και τι έγινε που θέλησες να είμαστε μόνο φίλοι; Αφού σε κάνω να γελάς και περνάμε καλά οι δυο μας... ωραία δεν είναι; Εγώ κατέληξα ότι μπορώ να το αντέξω και να μου αρέσει...»
Στην επόμενη στάση κατέβηκε. Δεν έμαθα ποτέ τη συνέχεια της κουβέντας τους.
Τι άλλο της είπε, τι του απάντησε εκείνη...
Βγήκα από τη γωνία και κοιτάχτηκα στο τζάμι, το πρόσωπο μου είχε αλλάξει όψη. Συνειδητοποίησα ότι είχα σκάσει χαμόγελο... κι ότι είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να υπάρχει κάποιος στη ζωή σου, που να μπορεί να σε κάνει να γελάς και να σε αγαπάει για αυτό που είσαι πραγματικά κι ας διαφέρει ο τρόπος της αγάπης του από τον δικό σου... γιατί τελικά αυτή η ζωή χωρίς αγάπη και χωρίς γέλια δεν παλεύεται!

Χαρταετός

Έσβησαν τα όνειρα, έσβησαν... έγινε πρωί
άνοιξε την πόρτα, άνοιξε... ήλιος να με δει

Ήρθες και στο δρόμο μου, φώτισε ο ουρανός
να η καρδιά μου πέταξε, κόκκινος χαρταετός

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί, μη μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου, στη σιωπή, κρύα θάλασσα, έρημο νησί

Άψυχα κορμιά στα χέρια μου, άχρηστα κλειδιά
δε μου μένει τίποτα... τίποτα δε μου φτάνει πια

Έλα ας περπατήσουμε, μακριά απ' το θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε, έχουμε όλο τον καιρό

Σ' έχω ανάγκη σαν παιδί...

Λόγια – Μουσική: Μανώλης Φάμελος

Μοναξιά μου...

2009-10-09T16:40:00.006+03:00

Προσπάθησα να σε ξεγελάσω
Να παίξω μαζί σου και να γελάσω

Έκανα πως δεν ήσουν εδώ
Έκανα πως δεν υπήρχες
Νόμιζα πως αν δε σου μιλούσα θα με ξέχναγες
Όμως εσύ τρύπωνες στα κενά μου
Μου θύμιζες την ύπαρξη σου κάθε φορά που ξεχνιόμουν

Εγώ απλά σε έπαυα από σκέψη
Σε στρίμωχνα κάτω από ουτοπίες του μυαλού
Γελούσα δυνατά εις βάρος σου
Σε πολεμούσα με αυταπάτες και δήθεν...
Σε έπαιρνα και σ’ έκρυβα κάτω από στοίβες με ρούχα
Όμως εσύ πάντα δυνατή δεν το έβαζες κάτω ποτέ
Τα όπλα μου δε σε πτοούσαν, αντιθέτως σε δυνάμωναν
Το γέλιο μου ήξερες πως ήταν αφρός δεν το φοβήθηκες
Πρέπει να παραδεχτώ πως ήσουν,
είσαι και θα παραμείνεις πολύ δυνατός αντίπαλος
Κι όσο κι αν δε σε κοιτώ
Όσο κι αν προσπαθώ να προχωρώ
Όσο κι αν προσπαθώ να σε ξεχνώ
Εσύ μένεις σταθερή στις αξίες σου
Αλλάζοντας πρόσωπα διαρκώς
Λες και θες να με μπερδεύεις, να με τρελαίνεις
άλλες φορές σ’ αποζητώ
άλλες σε μισώ
καμιά φορά σ’ ευχαριστώ,
αλλά τις πιο πολλές σε πολεμώ... ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ

Σ' ερωτεύομαι θα πει...

2009-10-02T14:39:00.002+03:00

Έρωτας ξέρεις τι θα πει
να με θέλεις στη σιωπή
να μιλάς με μια ματιά
να 'μαι μέσα σου φωτιά

Σ' ερωτεύομαι θα πει
κάτι ωραίο σαν ντροπή
Σ' ερωτεύομαι θα πει
να 'σαι μέσα μου ζωή

Θα 'ρθει μια νύχτα και θα δεις
το πεπρωμένο θα το γράψουμε
όπως θέλουμε εμείς
Μια νύχτα και θα δεις
στον έρωτα μαζί σου
θα 'μαι εγώ φωτιά,
Αγάπη μου, φωτιά

Έρωτας ξέρεις τι θα πει
δυο καρδιές που 'χουν κοπεί
να χωρούν σε μια καρδιά
να κρατούν κρυφά κλειδιά

Σ' ερωτεύομαι θα πει
της ζωής μου ανατροπή
Σ' ερωτεύομαι θα πει
όλα γύρω μου γιορτή

Λόγια: Φίλιππος Γράψας
Μουσική – Τραγούδι: Σταύρος Σιόλας

ΥΓ: Τελικά πολύ μου αρέσει αυτό το τραγούδι!!!

Δικαιολογίες...

2009-09-17T18:36:00.005+03:00

Πόσες έχω πει, πόσες μου έχουν πει άραγε;

Δικαιολογίες γιατί φοβήθηκα την αλήθεια,

γιατί ήμουν μπερδεμένη και ήθελα χρόνο,

γιατί οι ανασφάλειες μου είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Δικαιολογίες για να ανέβω στα μάτια κάποιου ή για να πέσω.

Δικαιολογίες από μένα για μένα, όταν κοιτάζω στον καθρέφτη.

Δικαιολογίες για να πιω, για να φάω,

για να αισθανθώ, για να μιλήσω, για να κλάψω.

Δικαιολογίες για να μείνω ή να φύγω,

για να αγαπήσω, να βαρεθώ ή να μισήσω.

Δικαιολογίες στους άλλους για μένα.
Δικαιολογίες από άλλους για μένα,
Δικαιολογίες από μας για μας,
δικαιολογίες από μένα για σένα σε μένα.

Δικαιολογίες από το Εγώ μου και προς το Εγώ μου... με αγάπη.

Δικαιολογίες για πράξεις που έγιναν και

για όσες δεν έγιναν, για στιγμές που χάθηκαν,

για μέρες που ζήσαμε και

για όλες εκείνες που δεν ζήσαμε και θα θέλαμε.

Δικαιολογίες για το ποια είμαι, πως είμαι,

που είμαι, πως έφτασα ως εκεί... ως εδώ.

Δικαιολογίες γιατί άργησα, γιατί μούτρωσα,

γιατί πίστεψα, γιατί δεν, γιατί τώρα,

γιατί πριν, γιατί μετά.

Δικαιολογίες για όλους και για όλα

μία κάθε φορά, μια για την κάθε περίσταση,

μια για την κάθε περίπτωση,

μια για τον καθένα, μια για μένα...

τόσες πολλές που έχω πει, τόσες που έχω ακούσει και

πόσες ακόμα... έχασα το μέτρημα και

τώρα αναρωτιέμαι:

αλήθεια, σε τι χρησιμεύουν όλες αυτές οι δικαιολογίες;

Γιατί η αλήθεια φοβίζει τόσο; Ε;

Φθινοπωρινή Κατάθλιψη

2009-09-09T14:10:00.008+03:00

Εχθές, ήταν η πρώτη μέρα μετά το καλοκαίρι,

που επέστρεψα σπίτι μου χωρίς να φοράω γυαλιά ηλίου.

Βλέπεις, συνήθως τα κρατούσα στο χέρι φεύγοντας

κάθε απόγευμα από το γραφείο και τα φορούσα

μόλις έβγαινα από το κτίριο, γιατί με τύφλωνε ο ήλιος.

Εχθές, βγήκα, περπάτησα κι όταν έφτασα στο αυτοκίνητο,

συνειδητοποίησα ότι τα κρατούσα ακόμη!

Κοίταξα γύρω μου κάπως αλαφιασμένα, ψάχνοντας τον ήλιο,

μήπως ήταν κρυμμένος πίσω από τίποτα σύννεφα.

Αλλά παρ’ ότι υπήρχαν και σύννεφα στον ουρανό,

εκείνος δεν ήταν κρυμμένος πίσω τους, απλά έπεφτε...

Συνειδητοποίησα ότι είχαν παγώσει οι πατούσες και τα χέρια μου.

Η θερμοκρασία βλέπεις, έπεσε στα ξαφνικά,

πότε να προλάβεις να αντιδράσεις;

Αλλά και να προλάβαινες, θα το ήθελες;;;

Στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη

ότι απόψε ίσως να μη μπορέσω να κάτσω στη βεράντα,

γιατί μάλλον θα κρυώνω...
Αυτό ήταν, δεν ήθελα και πολύ...

λίγο η θερμοκρασία, λίγο το «μάζεμα» της μέρας,

λίγο που μια εποχή τελείωσε,

λίγο οι σκέψεις που μεγάλωσαν,

λίγο από δω, λίγο από κει...

να μη στα πολυλογώ ήρθα κι έπεσα(ψυχολογικά)!
Το τέλος του Αυγούστου μοιάζει με
συννεφιασμένο Κυριακάτικο απόγευμα,
η αρχή του Σεπτέμβρη αλήθεια, με τι μοιάζει;

Στο δρόμο δε, λες και όλοι συνωμοτούσαν εναντίον μου,

άρχισαν να πέφτουν ψιχάλες και στο ραδιόφωνο,

τυχαία πέτυχα το... στις Αρχές του Φθινοπώρου.

Αν σου έλεγα ότι ήρθαν και δάκρυα στα μάτια μου

θα το θεωρούσες υπερβολή;

Μπορεί και να είναι, τι να πω;
Πάντως εγώ εχτές το έκλαψα το καλοκαίρι και

τώρα βρίσκομαι και επισήμως πια, σε Φθινοπωρινή Κατάθλιψη! :)

Στις αρχές του φθινοπώρου πέσαν κάμποσες βροχές

και σκορπίσανε τα φύλλα σαν παλιοί συμμαθητές

κι ανοιχτήκαν οι ομπρέλες και βραχήκαν οι φωτιές

και πεθάναν καλοκαίρια μόνα στις ακρογιαλιές.

Στις αρχές του φθινοπώρου κάτι έχω να σου πω

πως το στέμμα ήταν ψέμα, βασιλιάς δεν είμαι εγώ

Και του ρολογιού η ώρα, ήταν ψέματα κι αυτή

σου ‘πα είναι εφτά και δέκα κι ήταν δέκα και μισή.

Στις αρχές του φθινοπώρου, θα κλειδώσω δυο ζωές

τα κλειδιά τους θα πετάξω, στου μεσημεριού το χτες
Στις αρχές του φθινοπώρου, μη γυρίσεις να με βρεις

θα ‘χουνε αλλάξει όλα, σαν τα χρώματα της γης.

Το χρόνο να λαβώσω

2009-09-01T10:09:00.005+03:00

Νεράιδα φανερώθηκε σε άδειο καλντερίμι

Ήλιος χρυσός στα βλέφαρα και στο λαιμό ασήμι

Γυμνή στο λιόγερμα βουτάει και στα ποτάμια τρέχει

Χίλιες φορές τη βάφτισαν μα όνομα δεν έχει.

Πώς ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας, πες μου

Στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές του ανέμου.

Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά, ποια μυστικά κρυμμένα

Ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα.

Τα βράδια έρχεσαι κρυφά και μπαίνεις στα όνειρά μου

Κόκκινα χείλη με φιλούν και βάφουν τα δικά μου

Κι από το ύψωμα σα βγεις ξανά να σ' ανταμώσω

Δώσ' μου τα χείλη σου να πιω το χρόνο να λαβώσω.

Λόγια: Γιώργος Αθανασόπουλος
Μουσική: Βαγγέλης Φάμπας
Τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας

Αύγουστε, μήνα μου... τα λέμε του χρόνου!

2009-08-24T17:05:00.016+03:00

24 Αυγούστου, ένα ανύπαρκτο κουδούνι σήμανε την παύση των διακοπών και την έναρξη των εργασιών, τα κεφάλια μέσα λέει... όμως τι ακριβώς εννοεί; Μέσα που;;;
Οι διακοπές τέλειωσαν, αλλά τελικά αυτό που σκέφτομαι και με παρηγορεί κάπως, είναι ότι πέρασαν ωραία κι αυτό που μου άφησαν είναι μόνο ομορφιά στη ψυχή, αλλά και στα μάτια, που όταν τα ανοιγοκλείνω για δευτερόλεπτα, βλέπω πότε τα λευκά σπίτια της Σικίνου και πότε τα Φαλάσαρνα, την ώρα που δύει ο ήλιος. Καμιά φορά τα κρατώ για λίγα λεπτά εντελώς κλειστά και βλέπω σκηνές διακοπών που έζησα, να εκτυλίσσονται μπροστά μου σαν ταινίες μικρού μήκους!

Αυτές οι διακοπές έχω την αίσθηση ότι δεν ήταν σαν τις προηγούμενες, είχαν κάτι άλλο, απροσδιόριστο, ίσως γιατί εγώ φέτος ήμουν κάπως αλλιώς...

Λοιπόν, το ταξίδι ξεκίνησε στις 31 Ιουλίου, παραμονή του Αυγούστου, ήθελα η πρώτη μέρα του μήνα να με βρει στο νησί!!!

Φτάσαμε στη Σίκινο Παρασκευή βράδυ κι όλα ήταν όπως τα είχα φανταστεί, μόνο που το δωμάτιο μας τελικά, δεν το έβρεχε η θάλασσα!

Ένα μικρό νησάκι ριγμένο στο Αιγαίο μας περίμενε κι εμείς χωρίς καμία απολύτως αντίσταση, του παραδοθήκαμε άνευ όρων από το πρώτο λεπτό!
Ευχαριστήθηκα τη θάλασσα, τον ήλιο, γέλασα, έκλαψα, μέθυσα, είπα λόγια παραλίας, κοίταξα τα αστέρια, έκανα ευχές, γνώρισα ωραίους ανθρώπους, μπήκα σε βαρκούλα, ανέβηκα σε ντάτσουν, είδα ηλιοβασιλέματα, την πανσέληνο του Αυγούστου και ευχήθηκα να ξαναβρεθώ εκεί... Το ταξίδι συνεχίστηκε στα Χανιά, στους Αρμένους, στο ωραίο μας χωριουδάκι, όπως κάθε χρόνο! Μόνο που ο κάθε χρόνος εκεί, διαφέρει από τον προηγούμενο κι ευτυχώς πάμε από το καλό στο καλύτερο!!!
Εκεί... διάβασα το αγαπημένο μου βιβλίο, ήπια πολλές ρακές, γέλασα με τη ψυχή μου, μελαγχόλησα, κοιμήθηκα, είδα το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα, έφαγα τα καλύτερα τσιγαριαστά και τις καλύτερες σαρδέλες, πήγα σε πανηγύρι, «έπαιξα» με πρόσωπα αγαπημένα, έγραψα το όνομα μου στην άμμο και... ανυπομονώ να επιστρέψω, γιατί εκεί πάντα επιστρέφω!

Τώρα, όπως ήταν αναμενόμενο, έχω πέσει σε μια γλυκιά κατάθλιψη κι όπως είπε κι ένας φίλος, το τέλος του Αυγούστου μοιάζει με συννεφιασμένο Κυριακάτικο απόγευμα... που θα πάει θα περάσει, πάντα στο τέλος περνάει κι ας αφήνει πίσω του κάτι σαν... απομεινάρι.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

2009-07-30T14:44:00.017+03:00

Φέτος, θέλω και πάλι στις διακοπές μου, να περάσω καλά...

όπως και να ‘χει το δικαιούμαι!!! :))
Θέλω να ξεκινάω το πρωί, με έναν ωραίο αχνιστό καφέ και
μετά να ξεχύνομαι στην παραλία, για αραλίκι μέχρι το απόγευμα,
ως τη δύση του ηλίου, αν είναι δυνατόν!

Έτσι αντιλαμβάνομαι εγώ τις διακοπές... όλη μέρα στη θάλασσα,
με τα λάδια μου, τα ξύδια μου κι όλα μου τα συμπράγκαλα,
να λέω λόγια παραλίας!!!
Θα μου πεις ποια είναι τα λόγια παραλίας;
Δεν ξέρω... πιθανόν εκείνα που δεν θέλουν σκέψη,
που σε κάνουν να σκας χαμόγελα,
που δεν σε στεναχωρούν,
που δεν είναι απαραίτητα να τα πεις, αλλά τα λες έτσι για να πεις κάτι...
Και η σιωπή δε με χαλάει...
εκείνη η ωραία σιωπή, που ο καθένας κλείνεται

στο δικό του θαλασσινό, καλοκαιρινό κόσμο,

ακούγοντας μουσική από το mp3 του

ή απλά ακούγοντας το ακούραστο κυματάκι

να σκάει στα βότσαλα ή στην αμμουδιά
ή απλά διαβάζει ένα βιβλίο.

Και μετά, όταν πια θα έχω λιώσει όλη μέρα,
να αποχωρώ με απόλυτο προορισμό μου την ταβέρνα
– γιατί όσο να πεις – το στομάχι θα έχει πάει στη πλάτη όλη μέρα!
Εκεί γέλια, κρασιά, φαγητό...
κι ύστερα να κάνει εμφάνιση εκείνη η ωραία γυαλάδα στο μάτι
κι εκείνο το ωραίο ροδοκόκκινο στα μάγουλα,
η ευφορία κι εκείνη η γλυκιά κούραση.
Το φόρεμα της θάλασσας γεμάτο λεκέδες από αντηλιακά, καρπούζι και κρασί,
αλλά να μη μπορώ να θυμώσω, παρά μόνο να χαζογελάσω...
άντε... ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΝΑ ΧΟΥΜΕ!!!

Xaxakes - Πονάν τα χείλη μου (γεια!)

2009-07-21T16:53:00.005+03:00

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το τραγούδι πολύ
μου αρέσει τελευταία και ειδικά η φράση που λέει...

"Πονάν τα χείλη μου... απ' τα φιλιά".

Σκέψεις, λέξεις... βήματα

2009-07-17T16:11:00.006+03:00

Κουράστηκα να παλεύω με τον εαυτό μου.

Να τα βάζω συνέχεια με το εγώ μου,

με το μυαλό μου,

με τα συναισθήματα μου γενικώς.

Βαρέθηκα να ταλαντεύομαι διαρκώς,

ανάμεσα σε τύψεις για πράγματα που έκανα

και να νιώθω ενοχή, για όσα δεν έκανα.

Να πέφτω το βράδυ για ύπνο και

να σκέφτομαι,

να σκέφτομαι...

χωρίς τελείες, χωρίς παύσεις,

χωρίς... ανάσες.

Και να ξυπνάω το πρωί με το κεφάλι

στριμωγμένο στα μαξιλάρια

και το σεντόνι τυλιγμένο γύρω μου

να με ιδρώνει (έχει και ζέστη!!!),

να με πνίγει.

Και να αναρωτιέμαι:

Κι αν κάνεις λάθος... τι έγινε;

Κι αν πληγωθείς... τι πειράζει;

Κι αν παίξεις και... χάσεις;

Κι αν όμως κάνεις το σωστό;

Κι αν νιώσεις έστω για λίγο ευτυχισμένος;

Κι αν σου μείνει τελικά – απ’ ότι κι αν κάνεις –

το ταξίδι, το παιχνίδι, το χαμόγελο;

Δεν αξίζει να πάρεις τα ρίσκα σου;

Ναι, αξίζει.

Αφού το ξέρεις, ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα,

αξίζει να πάρεις τα ρίσκα σου.

Τότε γιατί δεν τα παίρνεις;

Τότε γιατί δεν πάς τη ζωή σου ένα βήμα παρακάτω;

Τότε γιατί μένεις στάσιμος,

κοιτάζοντας συνέχεια, από την άκρη του δρόμου,

την απέναντι πλευρά

χωρίς να τολμάς να περνάς απέναντι;

Πιστεύεις ότι δεν υπάρχει γυρισμός;

Κι αν όντως δεν υπάρχει γυρισμός,

εσένα τι σε πειράζει;

Που ξέρεις;

Μπορεί απέναντι να είναι καλύτερα

Μπορεί πλέον, να μη θέλεις να επιστρέψεις στο σημείο εκκίνησης

Μπορεί να μετανιώσεις που έμεινες στάσιμος,

στην ακρούλα σου, για τόσα χρόνια...

Μπορεί και να σου λείψει λίγο η γωνιά σου, η ασφάλεια σου

Αλλά και αυτό να συμβεί, πάλι στο ίδιο καταλήγεις...

Στο ότι αξίζει... μάλλον

Ναι, έτσι κι αλλιώς αξίζει να πράξεις το επόμενο βήμα!

Εσύ όμως γιατί δεν το κάνεις;

Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν άλλες δικαιολογίες...

2009-07-02T18:11:00.011+03:00

... Κρύψου

Μέτραγα ανάποδα διακόσια
Να χεις πάντα χρόνο να κρυφτείς...
Μέτραγα κι ας μου χες κάνει τόσα
Για να βγαίνεις πάντα νικητής...

Μέτραγα τα βράδια που αργούσες
Μέχρι να 'ρθεις είχα κοιμηθεί
Κι αν καμιά φορά δε μου γυρνούσες
Έλεγα απλά έχεις κρυφτεί

Κρύψου για να μη σ' ανακαλύψω
Κρύψου μη σε δω να μ' αγνοείς
Κρύψου να μπορώ να εξηγήσω
Που 'φυγες και δε θα ξαναρθείς...

Θα σε βρω...
Μ' αν θέλεις, κρύψου...

Μέτραγα ανάποδα για χρόνια
Κι έφτασα μια μέρα στο μηδέν
Σ' έχασα και δείξε μου συμπόνια
Που ‘σουνα για πάντα κι όμως δεν...

Κρύψου για να μη σ' ανακαλύψω
Κρύψου μη σε δω να μ' αγνοείς
Κρύψου να μπορώ να εξηγήσω
Που 'φυγες και δε θα ξαναρθείς...

Λόγια: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Τραγούδι:Νατάσα Μποφίλιου
Μουσική: Κώστας Τσίρκας

Περιμένοντας το καλοκαίρι...

2009-05-16T14:02:00.006+03:00

και τις διακοπές...

και τις ατέλειωτες ώρες στη παραλία... μέχρι το ηλιοβασίλεμα...
και την τελευταία βουτιά της μέρας...
Ρε παιδιά, αργεί ο Αύγουστος;;;

Πρόβλημα...

2009-05-05T18:10:00.008+03:00

Αυτές τις μέρες όλο κάτι γίνεται και συνειδητοποιώ ποια είμαι, τι έχω και τι δεν έχω... μέσα στο μυαλό μου γίνονται συνέχεια απολογισμοί για κάποιον, για κάτι, για μένα...
Άνθρωποι που θεωρούσα ότι ήταν δεδομένοι, ξαφνικά δεν υπάρχουν, άλλα δε με νοιάζει γιατί στην τελική δεν αξίζει να υπάρχουν. Ο καθένας έχει πάρει το δρόμο του, έχει κάνει τις επιλογές του κι όταν αυτές δε συμβαδίζουν με τις δικές σου τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος συνύπαρξης σε οποιοδήποτε επίπεδο κι ας ήταν πριν δεδομένοι.
Οι σταθερές μου αλλάζουν θέση, όμως παραμένουν σημεία αναφοράς και η ζωή προχωράει ακολουθώντας πάντα τους δικούς της ρυθμούς και τα δικά της αναπάντεχα. Εγώ, μια μπαίνω δειλά, δειλά στο παιχνίδι της, μια τη χαζεύω από τη σιγουριά μου και μια δεν υπάρχω πουθενά και για κανέναν...
Πριν από λίγο καιρό, δέχτηκα μια ερώτηση
«τελικά εσένα ποιο είναι το πρόβλημα σου;»,
εκείνη τη στιγμή ειλικρινά δεν ήξερα τι να απαντήσω, απάντησα κάτι αοριστίες, οι οποίες φυσικά και ήταν προβλήματα μου, αλλά δεν ήταν και οι πιο ντόμπρες απαντήσεις που μπορούσα να δώσω.
Όμως μετά, αυτή η μικρή ερωτησούλα, άρχισε να ταλανίζει το μικρό μου μυαλουδάκι, να την σκέφτομαι και να την ξανασκέφτομαι... «ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα μου;;;» και κατέληξα ότι το πρόβλημα μου είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
Αυτός φταίει για όλα όσα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν στη ζωή μου, για ότι κάνω κι ότι δεν κάνω, για ότι είμαι κι ότι δεν είμαι και για όλα όσα κατά καιρούς ήθελα και δεν τόλμησα ή τόλμησα.
Κατάλαβα ότι ο εαυτός μου δεν τα πάει καθόλου καλά με τους ανθρώπους, ειδικά όταν εκείνοι τον πλησιάζουν και αρχίζουν να τον καταλαβαίνουν πως είναι, πως σκέφτεται, τι θέλει ή στο περίπου...
Η αλήθεια είναι ότι το να συνειδητοποιείς μια κατάσταση, από τη μια είναι καλό, από την άλλη όμως, όταν δεν την διορθώνεις και την αφήνεις να διαιωνίζεται γίνεται κακό.
Κανένας άνθρωπος που δεν με ξέρει και που πιθανόν τώρα θα ήθελε να μπει στη διαδικασία να με γνωρίσει, υποθέτω, ότι δεν θα είχε την υπομονή να κάτσει και να με ανακαλύψει, γιατί το πιο πιθανό, είναι ότι θα βαριόταν να βαράει μια πόρτα που από πίσω της μπορεί να μη μένει και κανείς ή να έχει τόσο δυνατά τη μουσική και να μην ακούει τίποτα...

Δυο λέξεις... Νατάσσα Μποφίλιου

2009-04-30T16:38:00.000+03:00

Μεγαλώνω;;;

2009-04-27T17:29:00.006+03:00

Σε λίγες μέρες έχω τα γενέθλια μου και για άλλη μια φορά δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω το όλο θέμα!!!
Μεγαλώνω κι αυτό με τρομάζει – κάποιες φορές – περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο.
Έχω δε την εντύπωση, ότι με τον χρόνο δεν θα τα βρω ποτέ στη ζωή μου... βλέπεις δε μπορώ με τίποτα να του συγχωρήσω το γεγονός ότι είναι τόσο αμείλικτος, τόσο... δε με σταματάει τίποτα! Σαν χθες θυμάμαι που έπαιζα λάστιχο στο δρόμο, που γκρεμοτσακιζόμουν από το ποδήλατο, που τα γόνατα μου ήταν γεμάτα από σημάδια... Σαν τώρα θυμάμαι τις κοπάνες από το σχολείο, τις εκδρομές, τα σκονάκια... και με παίρνει από κάτω, όχι γιατί θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω – εξάλλου δεν γυρίζει – αλλά γιατί όλα αυτά, κλείστηκαν στα κουτάκια τους και δεν υπάρχουν πια πουθενά, λες και δεν υπήρξαν ποτέ.
Ας μη συζητήσω για τα... ρολόγια μου, που έχουν αρχίσει και βαράνε μέσα στο κεφάλι μου και με κουφαίνουν, με αγχώνουν.
Και το παιδί που κρύβω μέσα μου*... έχω την εντύπωση ότι κάποιες φορές με εγκαταλείπει, μου κρατάει μούτρα, δε μου μιλάει όπως παλιά... Και τελικά τι πρέπει να κάνω για να τα βρω με μένα και τους άλλους, τι πρέπει να κάνω για να πέφτω το βράδυ για ύπνο και να λέω μέσα μου... σήμερα ΕΖΗΣΕΣ, και να είμαι ευχαριστημένη; Κι αυτά τα 30 απ’ όταν τα έκλεισα δε μπορώ με τίποτα να τα ξεπεράσω!!! Ήθελα να ήξερα το παθαίνουν κι άλλοι όλο αυτό ή έχω το προνόμιο;

* Μανάνι Πιτσίδου, το τραγούδι που ακολουθεί για σένα!!!

Ήταν ανάγκη;
Μαλακωδώς ευησυχασθής επί μακρόν ο καλλιτέχνης επανεξετάζει
την κατάσταση πριν ξεχαστεί εκ νέου.
Τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι χρίτσι. Μεγαλώνω.
Το χάνω κάθε χρόνο το παιχνίδι με το χρόνο.
Μετακόμιζα θυμάμαι μ' ένα αμάξι
Τώρα όλα τα ζητώ για να ' μαι εντάξει.
όλα δικά μου κι όλα σ' άλλους τα χρωστώ
και τα πληρώνω.
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά.
Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα. Μεγαλώνω.
Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ' άλλο χρόνο.
Τα παιδιά με λένε κύριο Αλκίνοο.
Με ενοχλεί μα τελευταίως το καταπίνω.
Θα 'ρθει σε λίγο η καρδιά και τα λεφτά και να μην πίνω..
Αααααα....
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά.
Αυριανό ραμολιμέντα μου συγχώρα τη σπατάλη
συγχώρα με την ώρα που θα δίνεις τη σκυτάλη.
Πόσο αφελής θα μοιάζω στα δικά σου μάτια
σαν θα σου κόβουν το τσιγάρο και τ' αλάτια.
Η αθανασία με ξεγέλασε μου πήρε το κεφάλι.
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά.
Όταν θα λέω,
πως χάθηκαν όλα στο κάθε-μέρα
Κανείς δε ζει να τον θαυμάζω.
Ξένος, στον αδυσώπητο χαβά της ανθρωπότητας
ο Χατζιδάκις μοιάζει στην προϊστορία
κι αντικατάσταση δεν έγινε καμία
Χρόνια μετά τις κηδείες των παλιών
όταν δεν θα μπορώ να γράψω ούτε τ' όνομά μου,
τα τραγουδάκια που άφησα για αργότερα
θα με κοιτούν να φεύγω
και θα γκρινιάζουν
σαν γέροι που δεν έζησαν
τότε θα ξέρω πως:
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά.
Ο γερο - Γκάυκος διάβασε σε ένα τοίχο
ο χρόνος ο πανδαμάτων
κι έκλαψε σαν παιδί. Και ήταν παιδί.

Λόγια-Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Νιώσε με

2009-04-14T15:05:00.007+03:00

Υπάρχουν τραγούδια που τα έχεις ακούσει δεκάδες φορές και πιστεύεις ότι τα ξέρεις... γιατί τα έχεις τραγουδήσει, γιατί σε έχουν ταξιδέψει, γιατί... Κι όμως έρχεται εκείνη η φορά, που ενώ είσαι αμέριμνος κι οδηγείς κλεισμένος στην κοσμάρα σου, ένα τέτοιο τραγούδι παίζει στο ραδιόφωνο και σε πετυχαίνει κατευθείαν στη καρδιά. Έρχεται και κουρνιάζει μέσα σου, όπου ήταν σήμερα το κενό σου, το νιώθεις όπως καμία άλλη φορά, ξαφνικά καταλαβαίνεις τι εννοεί η κάθε του λέξη, ο κάθε του στίχος και σκέφτεσαι... ρε γαμώτο τι τραγουδάρα είναι αυτή!

Νιώσε με

Πολλές φορές βαθιά αναρωτήθηκα
τριγύρω οι άνθρωποι αν μ’ αγαπούνε
για ό,τι φαίνομαι ή αν αληθινά
για ό,τι είμαι εγώ κοντά μου ζούνε.

Κι όμως να που δεν ξέρω ποιος εγώ, κι υποφέρω
νιώσε με, σώσε με κι ό,τι θες στο προσφέρω.

Είναι στιγμές σιωπής που αναλογίστηκα
τους όρκους που ’δωσα, γλυκιά μου, εσένα
και με τα λόγια μου για μένα πείστηκα
τώρα δεν έχω πια φόβο κανένα.

Κι όμως να που δεν ξέρω ποιος εγώ, κι υποφέρω
νιώσε με, σώσε με κι ό,τι θες στο προσφέρω.

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.

Κι όμως να που δεν ξέρω ποιος εγώ, κι υποφέρω
νιώσε με, σώσε με κι ό,τι θες στο προσφέρω.

Λόγια: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος

Το «θεματάκι» μου...

2009-04-01T16:36:00.009+03:00

Τις τελευταίες μέρες είχα συνέχεια ένα πλάκωμα μέσα μου.
Ένα πράγμα σα να πίεζε κάποιος τη ψυχή κι αυτή να μη μπορεί να πάρει ανάσα.
Τα βράδια που κοιμόμουν έβλεπα στον ύπνο μου όλους μου τους φόβους...
και το πρωί,
με το που άνοιγα τα μάτια μου, το πλάκωμα της προηγούμενης μέρας ήταν ακόμη εκεί.
Αυτό εγώ το ονομάζω προαίσθημα – όταν με πιάνει κάτι συμβαίνει – κι όσο κι αν θέλω να το αρνηθώ, να το προσπεράσω, να το ξεχάσω, να αδιαφορήσω... αυτό μένει εκεί, μέχρι τη στιγμή της έκρηξης.
Έτσι συνέβη κι αυτή τη φορά... χτύπησε το κινητό και ο πανικός με πλημμύρισε. Δεν είχε συμβεί κάτι κακό σε κάποιον, δεν είχε γίνει σεισμός ή κάτι παρόμοιο, το πρόβλημα αυτή τη φορά ήταν δικό μου και ήταν οικονομικής φύσεως.
Προς στιγμήν πανικοβλήθηκα κι αφού κατάφερα να αναπνεύσω, άρχισα να προσπαθώ να βρω λύση.
Η μέρα μου κύλησε αργά και βασανιστικά στη δουλειά, κατά τη διάρκεια της σκέφτηκα να πάρω κάποιον να του πω το «θεματάκι» μου, όμως δεν πήρα κανέναν.
Ήθελα να βάλω τα κλάματα, αλλά δε γινόταν κι έτσι τα κατάπια.
Όταν επιτέλους σχόλασα και μπήκα στο αυτοκίνητο δεν άντεξα και ξέσπασα... κλάματα, φωνές, όλα μαζί.
Γύρισα σπίτι.
Σκέφτηκα πως ήθελα να μιλήσω, να πω το πρόβλημα μου...
να το πω στην οικογένεια μου... με τίποτα, εκείνοι έχουν τα δικά τους, θα τους στεναχωρήσω και λύση δεν θα βρω.
Να το πω στους φίλους μου... θα αρχίσουν τις ερωτήσεις, τις συμβουλές κι εγώ δεν είχα καμία όρεξη να δίνω διευκρινήσεις και να απαντήσω σε ερωτήσεις. Έτσι χαμήλωσα τα φτερά μου, κοινώς κατέβασα τα μούτρα κι έγινα αχώνευτη, όχι από πρόθεση, απλά δεν είχα στάλα γέλιου στο στόμα και στα μάτια μου. Κλείστηκα στο καβούκι μου κι άρχισα να σκέφτομαι.
Bγήκα να περπατήσω, μήπως το αεράκι με συνεφέρει και συνέχιζα να σκέφτομαι...πάλι τα ίδια, μαζί με το καινούριο «θεματάκι», ήρθαν ξανά σε πρώτο πλάνο και τα προηγούμενα, τα στάνταρ...
σκέφτηκα ότι αν τώρα δεν ήμουν μόνη μου και να μη μιλούσα θα είχα ένα χέρι και μια αγκαλιά... πελώρια βουνά υψώθηκαν παντού.
Τελικά η μέρα πέρασε, το ίδιο και η νύχτα. Την επόμενη ξύπνησα ξαλαφρωμένη από το βάρος... ότι ήταν να γίνει είχε γίνει...
οι λύσεις έδειχναν μακρινές μεν, προσιτές δε.
Σκέφτηκα ότι δεν θα αφήσω κανέναν να ληστέψει το μετά μου κι ότι
δεν θα ήθελα, αν η ζωή μου τέλειωνε σήμερα αυτή να ήταν η τελευταία μου μέρα, θα μετάνιωνα και δε μου αρέσει να μετανιώνω...

Μια μετακόμιση...

2009-03-23T22:38:00.006+02:00

Ξεκινάς με τις καλύτερες των διαθέσεων να κάνεις μια μετακόμιση.
Ψάχνεις βρίσκεις σπίτι, είσαι μες την καλή χαρά κι αφού το κλείσεις έρχεται εκείνη η αποφράδα μέρα που πρέπει να ξεκουβαλήσεις, ότι έχεις και δεν έχεις και να τα τακτοποιήσεις όλα… φτου κι απ’ την αρχή.

Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι τα ντουλάπια, τα συρτάρια, οι βιβλιοθήκες, είναι όλα γεμάτα!
Ξαφνικά έρχονται στο φως σημειώσεις, κουτάκια, πραγματάκια, φωτογραφίες, λευκώματα, στιχάκια, βιβλία και όλα εκείνα που τελικά είναι η ίδια σου η ζωή και απλά την είχες ξεχασμένη. Όχι γιατί δεν την αγαπάς, όχι καμία σχέση, απλά θέλησες να πας παρακάτω και να επιτρέψεις στα καινούρια να έρθουν μπροστά και με αυτό τον τρόπο να κάνεις τα βήματα σου, να ανοίξεις τους καινούριους σου κύκλους και πως θα τα έκανες όλα αυτά αν δεν είχες πρώτα βάλει κάποια άλλα στην άκρη;
Προς στιγμήν σκέφτεσαι… θα τα πετάξω όλα, έτσι κι αλλιώς ούτε που τα θυμόμουν... όμως αυτό είναι το παρελθόν σου, που το είχες καταχωνιασμένο πίσω – πίσω, κάτω – κάτω, μέσα – μέσα στα σκοτεινά κι είσαι αδύναμος να το πετάξεις.
Έλα όμως που έχεις ξυπνήσει τον γίγαντα μες το κεφαλάκι σου κι αυτός με τη σειρά του έχει ανοίξει όλα όσα είχες κλειστά κι αυτά τα άτιμα έχουν αρχίσει και φωνάζουν όλα μαζί... φιλίες, στιγμές (καλές και κακές), συναισθήματα, παιχνίδια, φωτογραφίες, ταξίδια που έγιναν κι άλλα που έμειναν σκέψεις, φυγές δικές σου και άλλων από σένα... τόσες μέρες, τόσες νύχτες, τόσα χρόνια... όλα εκεί τώρα φωνάζουν και σε τρελαίνουν. Πότε σε κάνουν να γελάς, πότε να κλαίς και πότε απλά να θυμάσαι. Όμως είναι εκεί και το μόνο που θες, είναι να μετακομίσεις, να τα βάλεις πάλι όλα στη θέση τους, να τα τακτοποιήσεις και να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες...

Σύγκρουση εαυτών...

2009-03-13T15:26:00.003+02:00

Σύγκρουση εαυτών…

το ένα εγώ να χτυπάει το άλλο

Αίματα παντού…

είμαι χαμένη στο μέσα μου

Τα θέλω μου παλεύουνε,

ο νους μου σιγοντάρει,

η καρδιά μου χτυπάει... δε χτυπάει.

Ο χρόνος αδίστακτος…

πότε νιώθω να με συμπαθεί και

πότε να με βασανίζει.

Τρελαίνομαι... θέλω να πάρω φόρα

και να αλλάξω τα πάντα,

Θέλω τα πάντα... το βρίσκεις πολύ;

Δεν ηρεμώ με τίποτα
Δεν ξέρω τον τρόπο.

8 Μαρτίου: Ημέρα της γυναίκας

2009-03-07T11:21:00.002+02:00

Παγκόσμια μέρα της γυναίκας η 8η Μαρτίου.
Γιορτή για τις γυναίκες του δυτικού κόσμου,
μέρα αγώνα για εκείνες που ζουν σε δικτατορικά καθεστώτα,
άγνωστη έννοια για τις – πολλές – του τρίτου κόσμου.
Το νόημα της μέρας αυτής σίγουρα δεν βρίσκεται στα μπουζούκια,
στα μπαρ και στα φαγάδικα,
οι έννοιες της απελευθέρωσης και των ίσων δικαιωμάτων
δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά,
αν σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και σήμερα -το 2009 -
σε πολλά μέρη αυτού του πλανήτη η γυναίκα είναι υπό στα πάντα.

Όλα ξεκίνησαν στις 8 Μαρτίου του 1857, στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης, όταν εργαζόμενες γυναίκες, ντυμένες στα άσπρα, κατέβηκαν σε απεργία με αίτημα την ίση αμοιβή με τους άνδρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα, αλλά ο δρόμος για ίσα δικαιώματα των δύο φύλων άνοιξε, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε το Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Η πρώτη διεθνής μέρα της γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Το 1910 στην Κοπεγχάγη καθιερώθηκε η 8η Μαρτίου ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας.

Σταδιακά, οι γυναίκες και μετά από σκληρούς αγώνες, πέτυχαν την εξύψωση τους μέσα στον οικογενειακό χώρο(καθιέρωση γονικής μέριμνας, κατάργηση προίκας, κοινή συνεισφορά στις οικογενειακές ανάγκες), την κοινωνική χειραφέτηση(ελεύθερη επιλογή επαγγελμάτων, ίση αμοιβή για εργασία ίσης αξίας) και την πολιτική χειραφέτηση(το 1952 αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων). Σήμερα, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, όλοι δέχονται την ισότητα των δύο φύλων, στην πράξη ωστόσο, αυτή η παραδοχή παραβιάζεται ή οδηγεί σε παρερμηνείες και ακρότητες.
http://www.internationalwomensday.com/